18 Haziran 2017 Pazar

Noter Adamın Kamburu


"... Her hafta stüdyomuzda hazır bulunan Milli Piyango İdaresi yetkilimiz ve noterimiz için sizlerden büyük bir alkış rica ediyorum efendim kendilerine hoşgeldiniz demek istiyorum, hoşgeldiniz." Sayısal Gece Sunucusu Sarışın Kadın

Bu dünyada insanoğlunun yapabileceği en büyük 3 icada sahipti çok şükür. Klima, mikrodalga fırın ve motosiklet. Onun için insanoğlu daha öteye gidememiş, daha sonra hiçbir halta yaramamıştı. Uzun yıllar okul sıralarında dirsek çürütmesinin karşılığı olarak çalıştığı noter dairesnde sürekli çalışan bir klima vardı. Eğitim hayatı boyunca çektiği cefaların sefasını bu sayede sürüyordu. Hemen ilk maaşıyla evine de bir tane almıştı. Hatta “Neme lazım yaş olur yağmur olur” diye düşünerek mutfağa da aynı klimadan taktırmıştı. Böylece koridorun sonunda bulunan mutfağın klimasıyla, koridorun başında bulunan salonun klimasını aynı anda aynı derecede açıp diğer kullanmadığı odanın kapısını kapatarak evde kendine has mikroklimik bir iklim yaratıyordu. Mikroklimik demişken mikrodalgadan bahsetmemek olmazdı. İnsanoğlunun mucizelerinin baş tacıydı. O olmasa neredeyse aç kalırdı. İlk maaşının 4/2’sini ilk klimaya yatırdıktan sonra kalanın 3/1’ini de mikrodalga fırına yatırmış hayatını 4.sınıf matematik problemine çevirmişti. Sırtındaki eğriliğe rağmen zinde kalmasını bu mucizevi alete borçluydu. Canı ne çekerse onun donuşunu alıp saniyeler içinde kendine mini bir ziyafet çekebiliyordu. Bir dondurulmuş gıda yapıyordu ki bazen insanlar (açlıktan) parmaklarını yiyordu. Kendisi elinin lezzetine alışmıştı. Zaten çok da misafir ağırlamazdı. Kim ne derse desin o yediğinden içtiğinden memnundu. Hazırlayacağı gıdayı özenle ambalajından çıkardıktan sonra bir güzel porselen tabağa yerleştiriyordu. Bunu yapmak ayrı bir meziyet gerektirirdi, boşuna eziyet çekip yemek yapmayı öğrenmeye gerek yoktu. Zaten eli de lezzetli değildi onca. Ama asla işini yarım bırakmaz mikrodalgaya koyduğu yemeğin başında beklerdi. Önceleri balerin edasıyla dönen porselen tabağın içindeki üst üste dizilimiş nuggetları ısıtma işlemi bitene kadar pür dikkat izler hatta dönenen nuggetlar tabaktan düşünce mutlu olur gülümserdi. Komşulardan duyduğuna göre mikrodalga fırın çalışırken yaydığı ışın çok zararlıydı. Mikrodalga fırının yaydığı ışınlarla mutasyona uğrayabilme ihtimalini düşündü. Vücudunun yapısının daha fazla bozulmasını istemezdi.  Bu kadarını göze alamdı ve o yüzden fırının bakış açısının dışında kalacak şekilde yemeğini bekliyordu artık. Konu komşuya gelmişken konu daha sonra komşuya gelecekti zaten ama önce insanoğlunun üçüncü mucizesi motosiklet vardı. Bu mucizevi aletin 2003 model Honda Beat’ine sahipti. Çıkar çıkmaz almaya ta İstanbul’a gitmişti. İstanbul’dan memlekete kadar motosikletle gelecek kadar çılgın olmadığı için bir kamyon şoförüyle anlaşmış, motosikleti kasaya kendini de kamyonun sağ koltuğuna atmıştı. Yol boyunca kamyon şoförü muhabbeti onun kamburuna getirdikçe gidişatı klima,motor,mikrodalga fırın ve noterlik gibi kendi uzmanlık alanına doğru çekiyordu. Aslında kendiyle barışıktı ve bunu şöyle özetlerdi: “Nerem eğri ki?”


İstanbul’a yabancı değildi. 4 yıl fire vermeden İstanbul Hukuk Fakültesi’nde okumuştu. Çabuk çabuk bitirip memlekete dönme hevesi içindeydi. Okuldaki insanlarla pek muhatap olmadan kendi kabuğunu oluşturmuş ya da insanlar onu bir kabuğa hapsetmişti. O alışkındı böyle durumlara, tarih boyunca böyle olmuştu. Tarih teşekkürden ibarettir deyip hepsine teşekkürlerini iletti. Arkadaşı olmadığı için belki bugün buradaydı, zaten onlara da ihtiyacı yoktu kendi yükü kendine yeterdi, başka da bir yük sırtlanamayacak kadar ağırdı yükü. Kendini “Yükler denizinin adaletli kovboyu” olarak özetlerdi. Nasıl bir kovboyun denizlerde yeri yoksa onun da bu büyük şehirde yeri yoktu, tahminlerine göre bu şehir 5 sene daha da büyücekti. Nitekim büyüdü de o da buna şahitlik etti. Okulu dereceli bitirdiği için noterlik stajını İstanbul’da yaptı. Tahminlerinde yanılmadığı üzere şehir büyüdükçe kendisi minyonda bir görülen bir hastalık gibi küçücük kalmıştı. Kendisinin bu durumunu “Büyük denizdeki şambrelli küçük adam” olarak özetlerdi.


Stajını yarışma programlarında geçirdi. “Var mısın? Yok musun?” dahil birçok yarışma programlarından duyduğumuz “Noter bey”di o. Stajı süresince birçok mavi kutuyu kırmızı mumlarla mühürlemişti. Onun huzurunda bir sürü zayıflama çayı, diş macunu, saç çıkaran sprey reklamı çekildi. Noter huzuru bu staj evresinde aldığı acı bir haberle kaçmıştı; show dünyası onu çabuk yordu ve stajı biter bitmez memleketine tayini istedi. Sonuçta o kendine “Küçük şehrin yavaş delikanlısı” ya da “Tavşanı yenmeye niyeti olmayan kaplumbağa” diye tabir ederdi.


Memleketinde mutluydu. Klima, mikrodalga fırın, motosiklet üçgeninde bir hayat sürüyordu. Noterlikte iyi para vardı doğrusu; aslında düzgün bir aile hayatı olsa ailesini bolluk içinde yaşatabilirdi. Olmadı işte, yalnızlık vekaleten atılan bir imza gibi bastıra bastıra işlenmişti alnına. O olanları “Kambur felek hayatımda ete kemiğe bürünmüş” diyerek açıklardı. Babası onu ,daha baba kelimesinin telafuzunu pratiğe dökemeden, annesinin kucağında bırakıp gitmiş; annesi ise onun teorideki ve pratikteki tek yoldaşı olmuştu. Dış görünüşüyle arasında küçük sürtüşmeler olsa da annesi onun elinden tutmuş her zaman yanında olmuştu. “Okeyacak benim oğlum! Annesine bakacak, böyük adam olacak.”diye topluma kazandırmıştı kendisini. Ortaokulun sonuna kadar annesi elinden tutup okula götürmüş, lise yıllarındaysa o annesinin elinden tutup zorla okula gitmişti. Annesi yanındayken kafadan atılmış bir bilmeceyi çözebilecek kadar güçlüydü. Üniversite yıllarında annesini bırakıp İstanbul’a gitmek ona bir hayli zor geldi. O dönemi kendisi “Çizgilere basmadan yürüdüğüm bir Arnavut kaldırımın sonundaydım.”sözleriyle açıklardı.

Üniversiteye attığı ilk adımda kendi kendine “İş sahibi olur olmaz annemin üzerine bir ev yapacağım.”diye bir söz verir. Bunun hayatta verdiği ilk söz olduğu aklının ucundan bile geçmez o zamanlar. Fakat annesi onun stajlarda dirsek çürüttüğü dönemlerde ansızın hakkı rahmetine kavuşur. Bu cümledeki “kavuşmak” kelimesinin her zaman yaşamın sırrı olduğunu düşünmüştür kendisi. Olayı olgunlukla karşılar. Annesinin vefatı üzerine ettiği “Elbet bir gün güleceğiz o yüzden ölümü yüzümüzden eksik etmeyelim.”sözünü bir başkası duysa kesin bir filmde kullanırdı fakat o her zamanki gibi tüm açıklamasını içinde yaptı ve geçti. Bir damla yaş akıtmadan ağlayacak kadar yetenekliydi doğrusu. Nitekim annesine verdiği sözü tutup onun üstüne ev yaptı. Evet annesini şehirden uzak bir yere defnettikten sonra üstüne dubleks, çift balkonlu bir ev yaptı. İçini dayadı, döşedi. İçeride tabi ki mikrodalga fırın ve klima vardı. Böyle yaparak annesini potansiyel yatır konumuna getirdiğini ve artık onun ölümsüz olduğunu düşünüyordu. Annesinin her gece uyanıp evde hayatına devam ettiğini düşündüğü için hiçbir zaman o evde kalamadı. Bahçeye diktiği çiçekleri sulamak için iki günde bir geliyordu eve mutlaka, bu esnada insanoğlu mucizesi olan motosiklet devreye giriyordu tabi ki. Onu annesine ulaştırıyordu. O annesine her gidişini “Anneme gidiyorum.”diyerek özetlerdi.


Mezar yerini ondan başka kimse bilmiyordu. Mahallerde bir sürü rivayet türemişti. Yok yakmışmış da cesedi, yok küllerinden yeniden boğmuş da annesini, yok kendisi tövbö tövbe… Tamam kendisi cumaları aksatırdı fakat o kadar da değildi. Annesi vasiyetinde onu komşulara emanet ettiği için, komşularında annesini çok sevdiği için onu hiç yalnız bırakmadılar. Konu komşuya tekrar gelmişti böylece. Böylesine fantastik fakat monoton bir tezatlıkta yaşayan adam tabi ki de komşu kızına aşıktı. Yıllardır aşkını itiraf edemediği kız, etse de karşılık bulamayacağını bildiği ona haftanın yedi gününün akşamı envayi çeşit çorba getiren ve boş kaseyi alıp ertesi gün tekrar dolusunu getirecek güzellikteki, sıcak çorba kasesini eli yanmasın diye avuç içini büzerek tutan ve kendi ellerinden onun ellerine içi çorba dolu kaseyi aktarırken dikkat etmesini söyleyecek kadar düşünceli Aslı’ydı. Aslı gibiydi aslında. Devletinin ona verdiği yetkiye dayanarak dünyadaki her güzelliğin ve özelliğin altına “Aslı gibidir.”mührünü basıp imzasını atabilirdi. Her şey onun yanında hiçbir şeydi. O varken dünyanın geri kalanı ancak gibi olabilirdi zaten. Her ne zaman yıldız kaysa, mum üflese, kirpiği yanağına düşse, biri bir dilek tut dese tuttuğu ikinci dilekti Aslı. İnce ince diliyordu dilekleri, henüz kabul edilip edilmediğini bilmediği için her fırsatta diliyordu işte. Bazen terslikler olmuyor değildi tabi. Üflediği mumunun sönmediği çok olmuştu. Yanağındaki kirpiği alan iş arkadaşı “Alt mı? Üst mü?”dediğinde kirpiğin parmakları arasında olmadığını görmüştü. Hatta bir keresinde yıldız kayarken dilek tuttuğunda yıldızın geri dönüp yerine oturduğunu bile gördü fakat yılmadı. O dileklerine devam etti. O bu bahtsızlığını; hiç bitmeyecek bir hikâyedeki tam olarak tasvir edilmemiş yan karakter olmasına bağlıyordu. Kendisini bunun üzerine “Cümle bitiren bir virgül” olarak özetledi,


Share:

16 Haziran 2017 Cuma

ROBOCOP NAMIK


“Artık yeni hiçbir şey yok . İcat edilebilecek her şey icat edildi.”
                                                             Charles Duell - Amerikan Patent Dairesi Başkanı, 1899
ROBOCOP NAMIK

Çok yakın bir gelecekte makineler dünyayı ele geçirecek. Benim dünyamı geçirdi bile. Çok değil iki ay öncesine kadar gayet mutlu bir hayatım vardı. Sabah yedi gibi alarmın çalmasıyla kalkar, yedi buçukta kahvaltı yapar, sekiz gibi evden çıkıp sekiz buçukta işimin başında olurdum. Şimdi ise makinelerle verilen çetin bir savaşın tam ortasındayım. Gecem gündüzüm birbirine karışmış durumda.

Operasyon zamanı gelmişti. Kolumdaki dijital saatin alarmı tam 00:00’ı gösterdiğinde kesik kesik çalmaya başladı. Alarmı kapatmadığın takdirde aralıklar sıklaşarak beyin delici kıvama gelene kadar çalmaya devam ediyor ve kendi haline bırakıldığında ancak iki dakika içinde susuyordu. Kafamı eğip usulca baktıktan sonra üzerinde bulunan dört tuştan hangisine dokunsam susacak olmasına rağmen ben sağ üsttekine dokunmayı tercih ettim. Her gece 00:00’da acı acı ötüyordu. Alarmı iptal etmeyi bilmediğim için uykumu bölmesin diye her gece salona bırakıyordum işportacıdan aldığım dijital göstergeli kol saatimi. Bu alarm operasyon vaktinin geldiğinin habercisi değildi, çünkü intikam vakti çoktan gelmişti. Bunu iliklerime kadar hissedebiliyordum.

Dört katlı genişçe binanın ikinci kattaki tuvalet havalandırmasına tırmandıktan sonra zifiri karanlık koridorlarda yürümek için yanıma aldığım el fenerine ihtiyacım dahi olmadı. Avcumun içi gibi bildiğim bu kordidorlarda istediğim yeri gözüm kapalı bile bulabilirdim ki nitekim öyle gibiydim. Kolay değil on bir sene. On bir sene bu koridorlarda çay, kahve ve envayi çeşit meşrubat taşımıştım ki buna mandalinalı soda dahil. Her zaman ocağımı zengin tutardım. Ustamdan öğrendiğim üzerine esnaf adam “yok” demezdi. Kim kahveyi nasıl içer, kim çayına kaç şeker atar, kime hangi dozda hangi içecek çarpıntı yapıyor. Hepsini kafama bilgisayar gibi kaydetmiştim. Bu çalışanların hoşuna giderdi, özellikle genel müdür yardımcısı Cafer Bey’in. Beni işten kovan Cafer Bey’in. Şerefsiz Cafer!

Yavaş ve temkinli adımlarla hedefime doğru ilerlerken eski mabedimin kapısından çay ocağı ibaresinin söküldüğünü gördüm. Duygularıma yenik düşmemek için duraksadığım bir iki saniyenin ardından kendimi toparlayıp devam etttim. Genel müdür Cafer Bey’in odasının önüne gelmiştim bile. İşte tam karşımda dikiliyordu ocağımın incir ağacı, uykusuz gecelerimin mesulü, ekmek teknemin buzdağı ve daha nice sıfatı hak eden sıfatına sıçtığımın çay kahve otomatı. Bu otomatı şirkete sokan Cafer Bey belli ki isteği zaman şekersiz sütlü nescafesi elinin altında olsun diye aleti hemen odasının yanına, genel müdürün odasına da eşit mesafede konumlandırmıştı. Tabi ulan kolay mı bi kahve için onca merdiveni inip çıkmak. Diğerlerinin canı can değil zaten her çay kahve istediklerinde yönetim katına çıksın. Gerçi Cafer Bey her kata bir tane konulacağını söylemişti zamanında ama kolay değil tabi. Benim bir yıllık maaşıma yakın bir para çıkıyormuş şirket bütçesinden ama bir kere çıkıyormuşmuş. Yani böylece eleman azaltarak tasaruf yapmak isteyen şirketin ilk kurbanı ben olmuştum. Benden sonra da kimse çıkarılmadı işten. O kadar gizli işsiz iyi gizlenmiş olacak ki olan bana olmuştu. Hatta Cafer Bey’in asla akraba olduklarını kabul etmediği, tavşanın suyunun suyu diye geçiştirdiği teyzesinin kızı Nagihan hala halkla ilişkiler departmanının ne iş yaptığını kavrayabilmiş değildi.

Kotumun arka cebinden çıkardığım ince uçlu kontrol kalemi sımsıkı elimde tutarken can düşmanıma öyle bir baktım ki az kalsın dile gelip ona zarar vermemem için bana yalvaracaktı. Ama nafile. Gözümü bürüyen intikam hırsı içimdeki insaf duygusunu köreltmişti artık. Otomatın orasını burasını kurcalamak suretiyle mekanizmasını bozmaya giriştim. Hayatımı mahveden tüm makinelerin hıncını bu dandik otomattan çıkarmaya niyetliydim. Altı ay önce oğlana aldığımız bilgisayarın daha taksiti bitmemişken evimizin direği çamaşır makinesi de bozulmuştu. Çamaşır makinesinin evdeki konumunun benden daha önemli olduğunu o dönem anladım. Karım bu bozuldu olmuşken en iyisi olsun, çok programlı olsun, daha fazla çamaşır alsın derken bir ton borcun altına sokmuştu beni. Bunların yanında babamda böbrek yetmezliği başlamıştı. Rutin olarak diyaliz makinesine bağlanması  gerekiyordu. Bunların hepsinin pratikteki karşılığı paraydı. Bense bu adi makinenin şirkete sızmasıyla işsiz kalmıştım ve cebimde beş kuruşum yoktu. Bu düşünceler iyice gözümü kararttı. Kendimi kaybedip elimdeki kontrol kalemini hunharca otomatın orasına burasına sokuyordum. Düğmelerini içine göçertmek için tüm gücümle bastırırken kontrol kalemi bu şiddete dayanamayıp kayıp yere düştü. Kontrol kaleminin yerle buluşmasından çıkına ufak ses bomboş binada yankılandı. Bir anda sakinledim, sakinlemem gerekiyordu. Eğilip yerden kontrol kalemini alırken güvenlik Hakkı abinin zaten kimbilir kaçıncı uykusunda olduğunu düşünüp içimi rahatlattım. Fakat daha belimi doğrultamadan Hakkı abinin toklaştırmaya çalıştığı titrek sesiyle irkildim.

“Kim var orda! Ellerini kaldır!”
“Sakin ol, bi şey çalmadım kimseye de zarar vermek istemiyorum.”
“Ellerini kaldır silahım var, kaldır ellerini! Yoksa ateş ederim.”
            
             Garibim Hakkı abi ilk defa böyle bir şeyle karşılaşıyordu tabi. Nasıl davranacağını o da bilmiyordu. Yabancı biri gelse onu iki saniyede alt ederdi.

“Saçmalama Hakkı silahın olmadığını ikimiz de biliyoruz.”
            
             Hakkı abi sadece kapıda oturur gelen gidene hoşgeldin beş gittin yapardı. İşi kıyaktı aslında, akarı kokarı tehlikesi yoktu. Benim gibi delirmiş bir adam dışında kimse gizlice buraya girip  bi dolap çevirmeye kalkmazdı. Zaten bu tarz vakaların olabileceğini düşünmeyen yönetim Hakkı abiye sadece plastik bir jop vermişti. O plastik jopun güçlü bir darbeyle belime inmesiyle belimi bir daha doğrultamayacağımı düşünmem bir oldu. Darbelerin ardı arkası kesilmedi. Hakkı abi Allah ne verdiyse vuruyordu. Jopuyla yumşatıp tekmeleriyle dayağını pekiştiriyordu.

            “Hakkı abi yapma abi. Gözünü seveyim vurma abi.”
            “Adımı nerden biliyosun lan. Ajan mısın sen? Si ay ey mi? Ka ge be mi?”
            
             Asıl Hakkı abi bunları nereden biliyordu? Onların burada ne işi olabilirdi?  Bu nasıl bir hayal dünyasıydı? Acaba güvenlik görevlisi olduğunda bir sürü ajanlı film izlemişti de o günden beri bu anın gelmesini mi bekliyordu? Dayak düşünce akışımı hızlandırmaya başlamıştı ve ona kim olduğmu açıklama fikrini aklıma getirdi.

            “Abi Namık ben, Namık...”
            “Hangi Namık?” deken hala vuruyordu. İşinde garanticiydi. Kafamı korumak için siper ettiğim dirseklerimi aralayıp;
            “Çaycı Namık abi.” dedim. İnandırmak için yüzümdeki kar maskesini alnıma kadar sıvadım. Beni karşısında gören Hakkı abi taş kesilmişti. Derin ve sık soluklar alırken tüm bedenini saran terden sadece alnında olan kısmını elinin tersiyle sildi.

            “Namık oğlum ne işin var senin burda?”
            “Halletmem gereken bir iş vardı abi.”
            “Ne işi oğlum bu saatte sabah gelsene. Maskeler falan valla hırsız uğursuz sandım. Vurduk da baya hakkını helal et.”
            “Bu sopa benim canımı acıtmaz abi.” diye damardan girmeyi denedim oysa bütün vücudum sızım sızım sızlıyordu. Belki de sadece sıcağıyla tümünü hissetmiyordum. Hakkı abi bildiğin haşat etmişti beni.
            “Benim canımı sıkan ne biliyor musun abi? Bu çay makinesi. Bu kodumun aleti yüzünden işimden oldum. İnsanların ailemin yüzüne bakacak yüzüm kalmadı.”

Yerimden güç bela doğrulup ayağa kalkarken cümlemin etkileyiciliğini pekiştirmek için maskemi ne olur ne olmaz diye tekrar yüzüme indirdim.
“Alla alla oğlum gencecik adamsın sana iş mi yok? Kapı gibisin maşallah hangi işi tutsan becerirsin. Değer mi bu yaptıklarına?”
“Ben çaydan kahveden başka iş tutamam Hakkı abi. Bu makine senin kahvenin az şekerini benim gibi tutturabiliyor mu? Söyle bana.”
“Yani eh işte idare ediyoruz. Ben de şimdi kahve almaya çıkıyordum seni gördüm.”
Demek kontrol kaleminin sesine gelmemişti Hakkı abi. Pisboğazı onu benim karşıma çıkarmıştı. Bir de tüm pişkinliğiyle eh işte diyordu. Bir şekilde onu kendi safıma çekmeliydim.
“Abi sen neden çıkıyorsun ki kahve sana gelmiyor böyle şey mi olur?”
“Namık benim gece mesailerimde sen olmuyordun zaten ben hep kendim alırdım çayımı kahvemi.”
“Hakkı abi aşk olsun.” Söyleyecek bi şey yoktu tabi. “Bu makineler hepimizin sonu olacak Hakkı abi. Bak güvenliğe de koyarlarsa bi tane alet görürüm seni de.”
“İks rey mi ne diyorlar bi tane cihaz aldılar ya zamanında o yeter bana. Allah razı olsun onun sayesinde milleti üstünü başını arıcam diye ellemiyorum.”

Hakkı abi olaya yanlış yerden bakıyordu. Zaman kazanmak için bunu ona aynen söyledim. “Hakkı abi olaya yanlış yerden bakıyorsun. Sen kaç yıldır güvenlik görevlisisin burada?”
“Vallahi on altı on yedi sene oldu.”
“Heh işte bi tane alet koysalar girişe. Şu iks reyin daha gelişmişini. Gelene gidene hoş geldin dese. Tehlike anında müdahale etse, polise haber verse. Hem maaş derdi yok, hem uyudu mu kaldı mı sorunu yok. O zaman seni emekli olmadan kapının önüne koysalar on altı on yedi senenin ardından ne iş tutacaksın? Ben de bu aleti bozup işimi geri almak istiyorum.”

Hakkı abi şöyle bi gözlerini kıstı. Bir bana bir otomata baktı. Belli ki söylediklerimi anlamlandırmaya çalışıyordu. Beyninin içinde geçen hararetli beş saniyenin ardından jopunu sıkıca kavrayan Hakkı abinin bakışları bana tanıdık geliyordu. Var gücüyle jopunu havaya kaldıran Hakkı abi “Kodumunun makineleri” diyerek otomata daldı. Evet bu bakışlar benim bakışlarımın aynısıdı. Desteklenmenin verdiği coşkuyla ben de giriştim makineye. Tekme, tokat, yumruk, jop, kontrol kalemi Allah ne verdiyse sağlı sollu dalıyorduk Hakkı abinin deyimiyle kodumunun makinesine. Az önce bu dayağı tadan biri olarak vay haline diyordum, vay haline diyerek içimi saran coşkuyla bir yumruk daha indiriyordum.

Bir yumruk, bir yumruk daha derken artık kolunu kaldıracak derman kalmamıştı ikimizde de. Makinenin hali daha kötüydü. Epey yara almıştı. Son takatimle bir tekme daha attıktan sonra sırtımı az önce patakladığım düşmanıma verip  damarlarından kan niyetine akan soğumuş çay kahveyi aldırış etmeden yere oturdum. Beni gören Hakkı abi de öldürücü birkaç vuruştan sonra yere çöküp ayaklarını aynı şekilde uzattı. İkimiz de kuş gibi hafiflemiştik. Hızlı hızlı nefes alıp veriyorduk. Daha nefesimiz düzene girmeden Hakkı abi elini gömleğinin cebine götürüp kısa Lark’ını piyasaya çıkardı. Şık bir hareketle paketi sallayarak iki dal sigarayı ön kısmına doğru iteledi. Hakkı abiyiyn gözlerinin içine bakıp gülümseyerek yüzündeki mutluluğu paylaştım. Beni bu davada yalnız bırakmamıştı. Ona minnettardım. Sigarayı önce bana uzattığı gibi ateşi de ilk olarak bana uzattı. İlk nefesi ciğerime çektiğim anda kolumdaki dijital alarmından kısa bir dit sesi duyuldu. Bu, kendimizi kaybetmiş bir şekilde ortalama bir saattir makineye dövdüğümüz anlamına geliyordu. İnsanlığın makinelerle olan savaşının neferleriydik biz. Hakkı abi ve ben sıkı ikili olmuştuk. Zafer sigaralarımızın dumanı tavana ulaştığı zaman yangın alarmı devreye geçti. Yeni bir istila ile karşı karşıya olduğumz için panikledim. Hakkı abi hiç isteifini bozmadan sigarasını tüttürmeye devam etti. “Otur” dedi “Otur, kumandası aşağıda birazdan kapatırız.”  Güçün bizim elimizde olduğunu anlamıştık sonunda. Sırılsıklam olmayı umursamadan keyifle sigaralarımızı bitirdik. Sonra hiçbir delil bırakmadan etrafı toparlayıp tertemiz ettik. Makinenin kullanılacak hali kalmamıştı. Hakkı abi yarın gelip müdürle konuşmamı, gerekirse kendisinin de onun için konuşacağını söyledikten sonra beni yolcu etti.

Bütün gece işe dönecek olmanın sevinciyle gözüme uyku girmedi fakat mevzu anlaşılmasın diye sabahın köründe de dayanmadım binanın kapısına. Mesai bitimine yakın gidersem Hakkı abinin de vardiyası için gelmiş olacağını hesaba katarak akşamüstü şöyle geçerken uğradım süsü verip şirkete daldım. Hakkı abi ortalıkta yoktu. Gündüz vadiyasından Levent’e selam verip hal hatır sorduktan sonra sanki suç ortağım değilmiş gibi Hakkı abiyi sordum. O da bana Hakkı abinin işten kovulduğunun haberini verdi. Meğer dün gece yangın alarmı çalışınca itfaiyeye sinyal göndermiş. Ben oradan gittikten sonra ortalık itfaiye falan filan baya karışmış. Olayın üstüne genel müdür falan filan toplanıp güvenlik kamerasını incelemiş. Ah be Hakkı abi etrafı derleyip toparlamayı akıl ettin de güvenlik kamerasının görüntülerini silmek nasıl aklına gelmedi. O trajik görüntülerde Hakkı abinin kar maskeli bir adamla çay kahve otomatına anlamsızca deli danalar gibi saldırdığını görünce önce bunu kimle ve neden yaptıklarını sormuşlar. “Öyle olması gerekiyordu yaptık.” deyip özür bile dilemeye tenezzül etmeyen Hakkı abi isimimi de vermediği için işte kovulmuş. Hatta şirketin malına zarar verdiği için şirket ona tazminat davası açacakmış. Helal olsun Hakkı abi, tam bir dava adamıymış beni satmamış diye düşünüp duygu dolu anlar yaşarken Şefesiz Gökhan bey yanımaza gelip lakayıtça elini omzuma koyup beni güzelce sarstı.

“Ooo Namık hoşgeldin. Ne var ne yok bakalım?”
“İyidir Gökhan Bey iş bakıyoruz işte sizleri sormalı.” diyerek gayet şık bir üslupla lafımı yerleştirdim.
“E gel yine burda başla.” diye karşılık verdi şerefsiz Gökhan bey gayet iyimser ve efendi bir şekilde.
“Olur Gökhan Bey çok sevinirim. Otomat bozulmuş galiba geçmiş olsun.” dedim her şeyi az önce öğrenmişçesine.
“Ha o sorun değil tamirci geldi ayar çekiyor şimdi halledilmeyecek bir şeyi yokmuş” diyerek dünyamı yeniden başıma yıktı şerefsiz.
“Peki ama ben ne iş yapacağım Gökhan Bey” sorusunu sordum.
“Levent bahsetmiştir Hakkı aramızdan ayrıldı. Yeni bir güvenlik görevlisine ihtiyacımız var. Tanıdığımız bildiğimiz adamsın senden iyisini nereden bulacağız. Hemen bugün başla.” diyerek omzuma iki kez kez daha omzumu avuç içiyle yoklayıp güzelce sarstı beni. Bunu Hakkı abiye kesinlikle yapamazdım. O beni haklı savaşımızda yüzüstü bırakmamıştı. Hemen o gün başlamadım ama eleman eksikliğini kapatmak için akşamına işe başladım. Zaman olmadığı için Hakkı abinin eski üniformasını üzerime geçirmiştim. Dün gecenin olay ismi olan jopu belime geçirdim. Tıpkı çelikle kaplı Robocop gibi hissediyordum kendimi. Bu işe canla başla sarılmalıydım. İlk iş günüm olduğu için hemen uyku bastırdı. Uykumu açmak için kahve almak üzere yönetim katının merdivenlerini yavaş yavaş tırmandım.     
           
   


Share:

11 Ocak 2017 Çarşamba

TARAK GİBİ OLDU

“Çok uzadı, kestirdim” Behlül Haznedar

“Bi yarım saatlik işim var, sen otur az bekle” dediğini dün gibi hatırlıyorum. Oysa sadece bir saat on beş dakika olmuştu. İstediğim rahat oturuşu bir türlü yakalayamadım. Çünkü bu imkansız bir şeydi. Koltuğun oturak kısmı, sırt yaslanan bölümüne göre kısaydı. Birazcık kaykılsam göt dışarıda kalıyor, dik oturmak için çaba sarf etsen bu sefer havaya dikiliyordu. Allah’tan herkes televizyona kitlenmiş Fenerbahçe’nin 87-88 sezonu gollerini izliyordu da bu yersiz savaşım fark edilmedi.

“Yediye bassana.” dedi otoriter bir ses tonuyla Kadir Usta çırağına. Bunu yaparken gözünü işinden bir saniye bile ayırmadı. Demek zamanı gelmişti. Çırağın yediye basmasıyla öğle bültenin başlaması “tüm berberlerde kapalı devre yayın yapılıyor olabilir” tezimi onaylar nitelikteydi. Spikerin öğle bültenini açar açmaz içeride “hükümet, assınlar, çalışıyorlar, kesin fetö” sesleri bir armoni gibi birbirine karıştı. Herkes birinci sınıf siyaset öğrencisi kadar hevesli aynı zamanda yıllar sonra meclis yüzü görmüş milletvekili gibi doluydu. Herkes nefretini kusuyordu. Oysa televizyonda kar haberlerinden başka bir şey yoktu. Yanımda oturan Emekli Öğretmen Rüştü Hoca yılların alışkanlığı sinekkaydı traşını olmaya gelmişti. Belki de bu bir kılıftı. Öğretmenlik yıllarında gösteremediği siyasi bilgisini sergilemek için uygun bir ortamdı Karizma Erkek Kuaförü.

Yılların "Karizma Berberi" idi burası. Tabi zamanında. Tamam, çok şey vaat ediyordu. Hatta tabelada bizi vesikalığıyla karşılayan Beckham, yarım gülüşüyle bunun en büyük destekçisiydi. Adam kim bilir ne için çekilmişti o fotoğrafı? Belki bir dergide “En karizmatik adam” başlıklı röportajı için çekmişlerdi. Belki de dayısı “Bakın benim yeğen tam bir karizma” deyip arkadaşlarına hava basmak için çekmişti. Belki de yeni arabasının ruhsatı için fotoğrafçıya gidip “Altı tane vesikalık çek şöyle karizmatik olsun” demişti. Şurası kesindi adam karizmatikti ve Kadir Usta’nın yardakçısı olduğundan haberi yoktu. Bi çekiciliği vardı ve bi erkek için Beckham ancak bir berber tabelasında çekici olabilirdi. Dükkana giren herkes onun gibi çıkmayı hayal ediyordu. Lise bebesinden, emekli subayına kadar. Ama bizimkilerin vizyonu dar olduğu için istekler klasikti sanırım. Ya üç numara, ya Amerikan traşı ya da subay traşı işte. Enseler kat kat. Ne kadar büyülenerek içeri girseler de herkes kendindeki potansiyalin farkındaydı herhalde. Gizlemeye çalıştıkları ufak bir burukluk olurdu yüzlerinde her zaman. Olsun, mutluydular yine de. Amerikan traşı olanlar şanslıydı. Ben onu da olamazdım. Çünkü beni berbere hep babam götürürdü. Amerikan traşına, kısaca kendi tabiriyle, “puşt traşı” derdi. Berbere kendisi götürmese bile ettiği sıkı tembihler yüzünden hep alabros olur, dazlak çıkardım dükkandan.

2008 yılında köklü bir revizyona gitti Kadir Usta. Değişiklik de demiyordu, revizyon. Nerden öğrendiyse çevremize de kazandırmıştı bu tabiri. Dükkanı mora boyatıp kablolu traş makinesi almıştı. Bu büyük değişikliği dış görünüşe yansıtmamak olmazdı. Önce “Karizma Saç Bakım Merkezi” yapacağım dükkanın adını diye ufak çaplı bi dedikodu yaydı. Bunu yapmanın bir berber için ne kadar kolay olacağını tahmin edersiniz herhalde. Dedikodu turunu tamamlayıp kendi kulağına gelince pazar araştırması bitmiş oldu. Sokağın önde gelen esnafları sert tepkiler göstermişti.
“Yakışmaz” deyip son noktayı koydular. “O zaman Karizma Erkek Kuaförü” olsun dedi. Halkın nabzını yine küçük bir anketle tuttu. Ona da ıg mıg diyenler olmuştu elbet ama o nabza göre şerbet verme konusunda da ustaydı. Tabela değişti. Bu değişiklikten Beckham Bey de nasibini aldı. Onun yarım gülüşünün yerini o dönem yıldızı parlayan Kıvanç Tatlıtuğ’un çakmak bakışları aldı. Herkesin gönlünü hoş etmişti. Önümüzde yeni bir idol vardı. Ama Kadir Usta’nın bu köklü revizyonu lens hizmetini karşılamıyordu tabi.

Emekli öğretmen Rüştü Hoca’nın saydırışları sırasında bir de müdürlük yaptığı bilgisi gereksizce beynime kazındı. Bana konuşuyor gibi yapıp ortaya konuşuyordu aslında. Herhalde okula mokula gidiyorum diye beni destekçisi bellemişti. Rüştü Hoca’nın hararetli gündem eleştirilerine atfen çenemi içeri çekip dudağımı büzdüm. Kafamı umutsuzca iki yana sallayıp adeta gelecek güzel günleri ararmışçasına camdan dışarı baktım. Bu ona katıldığımı gösterir diye düşünmüştüm.

“Yani yani” deyip burnundan derin bir soluk verdi Emekli Öğretmen Rüştü Hoca. Attığı nutuk sırasında çayı soğumuştu. Tabağını serçe parmağıyla destekleyip sıkıca kavradığı ince belli bardağı fondip yaptı. Sesli bir şekilde yutkundu. Bütün bunlar benim ilgimi çekmek içindi farkındaydım. Kilitlenmişti, belki de düğüm olmuştu. Belli ki aydınlık geleceğe umutla bakma numarası tutmadı. Onu açacak sihirli cümleyi bekliyordu. Neydi lan o cümle? Hani her sohbetin kapısını ardına kadar açan, ona katıldığını gösteren ama çok da savunmak zorunda kalmayacağın özet cümlesi. Hararet ve kilit inmesinin birleşimiyle nefesini tutan Emekli Öğretmen Rüştü Hoca renk değiştirmişti. Dükkanın mor duvarıyla bir bütün oldu. “Aynen hocam Avrupa’da böyle değil mesela” cümlesi ağzımdan çıkıverdi. İşte buydu “Avrupa’da böyle değil”. “Hah yaşa” dedi. Anlatmaya devam etti. Zamanında Almanya’da öğretmenlik yapmış. “Yok anasını” deyip içimden “Hadi ya hocam bilmiyordum” deyip dışımdan devam ettim. Rüştü Hoca da devam etti. Haberlere bakayım diye sehpa niyetine kullanılan koltuğun sağ bölümünden sınırlı olan gazeteleri kestim. En okunabilir olanını aldım. Gizli gizli Haydar Dümen okudum.

Zaten az daha traş izlesem kusabilir ya da kendi berber dükkanımı açabilirdim. Kalfa Soner müşterisini yolladı. Sonunda sıram geldi. Kalfa daha yenilikçi kesebilir saçımı diye düşündüm kendi küçük aklımla. Tam ayaklanacakken kalfa ile usta göz göze geldi. Bu derin elektik alış verişinin tam ortasın da yarı oturur pozisyonda kaldım. “Sen Hoca’yı al” dedi Kadir Usta. Emekli Öğretmen Rüştü Hoca heybetli vücudunu kaldırıp neşeyle gitti koltuğa. Keyfi yerindeydi. Çünkü yayın da öğle bülteninin hemen ardından Kral Tv’ye geçmişti.

Kadir Usta minderi ters yüz ettikten sonra “Gel böyle” dedi. Yutkundum. Allah’ım yine aynı kabus. Bu sefer kendi ayağımla gelmiştim. Saç sakal birbirine karışmıştı. Her sokağa çıktığımda kimlik sorgusuna takılır olmuştum. İstanbul’da beş yıl kalmam rağmen hala memlekete gelince traş oluyordum. Ağır adımlarla gittim koltuğa. O koltuğun bendeki yeri dişçi koltuğuyla eşdeğerdi. Önlük olmak için fazla büyük, pelerin olmak içinse fazla önde olan şeyi boynuma doladıktan sonra, eliyle bağladığı yeri yoklayıp “İyi mi böyle?” dedi. “İyi abi” dedim. Tam o sırada beni boğduğu dillendirmeye gerek yoktu. Saçıma sakalıma şöyle son bir kez baktım aynada. Ya berber aynaları böylesine güzel gösteriyordu ya da acı sona yakın olmak insanın görüşünü güzelleştiriyordu.


“Nasıl olsun?” dedi Kadir Usta görevini almaya hazırlanan bir asker gibi. Aman Allah’ım yıllardır beklediğim soru. Sanırım artık benim de düşüncelerimin olduğunun farkındaydı. Kendi görünüşüne yön verebilen bir birey olacaktım bu koltuktan kalktığımda. Heyecanla anlatmaya başladım.
“Şimdi üstlerden az al abi, çok kısalmasın ama, kulağın oraları temizle, ense doğal kalsın, favoriler sakalla eşit olsun, sakalları düzelt sadece kısaltma, Gökhan Türkmen’inki gibi üçgen insin. Bi de makine olmazsa sevinirim, sadece makasla yaparsan…”

Dedim. Sonda doğru biraz içime kaçsam da kendimden emindim. Bana bu imkan sunulduysa istediğimi alacaktım. Ben anlatırken kablosuz makinesini temizliyordu. Gözlerini yine işinden ayırmadı her zamanki gibi.

“Babanın haberi var mı?”

“Abi ben 25 yaşındayım.” (İyi cesaret.)

“Peki bakalım” demesiyle saçıma makineyi vurması bir oldu. “Abi makas demiştim hani” diye çaresizce gülümsedim. “Sen bana bırak” dedi “Kafamda var bi şeyler”. Fakat traş bittiğinde benim kafamda saç yoktu. Makineyle Allah ne verdiyse dalmıştı. Yine olmamıştı. Kendimce orijinal bir küfür hazırladım. Ağzımı doldurdum. Hayatında hiç duymadığı küfürleri ardı arkasında haykıracakken birden ensemde yumuşak fırçanın küçük dokunuşlarını hissettim. Enseme sürdüğü pudranın kokusuyla sakinleştim. Bilmiyorum ama o pudrada hipnoz edici bir şey var!

“Ehehe güzel oldu” dedi. Çıraktan el aynasını isteyip enseme tuttu. Çok akıllıca bir hareketti bu. Çünkü bir erkeğin ensesine ayna tutulunca dili tutulur. Hayvan gibi yutkundum bu sefer. Kendiyle gururlanarak nasıl olduğunu sordu. Aynadan göz göze geldik. Onay bekliyordu ve ustura kullanmasını iyi biliyordu. İtiraz edemezdim. Zoraki küçük bi gülümseme atıp başımla onayladım onu. 

“Tepesi kabarıyor diye ara makas attım. Enseleri kat kat aldım uzayınca iyi olacak” şaheseriyle gurur duyarken fakir tesellisiyle de beni avuttu. Tek umudum uzayınca güzel olmasıydı gerçekten.

“Jöle? Wax? Hanigisini kullanıyorsun?”

“Yok abi gerekmez.”

“Oğlum jöleyi getir.”

Soruları emanettendi. Sadece gönlümü hoş tutmak için yöneltiyordu soruları. Kendi kararı çoktan veriyordu. Öndeki üç tel saçımı parmak aralarına almak suretiyle dimdik etti. Tarak gibi oldu saçım. Bir avuç kolonyayı, hiç sormadan, sakalları sıfır alınmış çıplak yüzüme bocaladı. Dişlerimin arasından ince bi iç çektim. Bunu hiç sorgulamadım. Mecbur diye düşündüm. Yoksa sorardı.
Ellerini omzuma koyup kulağıma eğildi. Babacan bi tavırla omzumu sıvazladı. Yine aynadaki yansımamla göz göze gelip “Bak Ozan artık büyüdün. Hayatın gerçekleriyle öğrenmen gerek. Her gün bu koltuğa bir sürü insan oturuyor. Yok şurası şöyle olsun, yok burası böyle olsun. Ben sizle mi uğraşacağım lan? Neymiş düzeltcekmişim de kısaltmıcakmışım. Yok ya, oldu. Kırk yıllık berberim oğlum ben. Kime ne yakışır en iyi ben bilirim. Senin tarzın artık bu.” diyerek doğruldu. Son olarak “Hadi bakalım.” deyip beni yolcu etti. Cebimden yirmi lira uzattım. Sersemlemiştim.  Göz ucuyla Emekli Öğretmen Rüştü Hoca'ya baktım. Kalfa Soner kafasını çeşmenin altına sokmuş bol köpükle sıvazlıyordu. O da bu düzene boyun eğmişti. Yapacak bi şey yok çaresizliğiyle baktı bana. O dakikadan sonra kimseyle göz göze gelmemeye çalıştım. Ağzımdan bitkin bir “sıhhatler olsun" çıktı ve tabi ki "saatler olsun" diye duyuldu.

Meğer Kadir Usta koca kasabanın imaj makerıymış. Ondan herkes tek tip geziyormuş memlekette. Beckham, Kıvanç falan harbiden hava cıvaymış. Babam yıllardır beni bu düzenden korumuş bana çaktırmadan. Yokluğun içinden en orijinal modeli seçmiş. Canım babam benim. Artık istesem de eski traşıma dönemem. Yeni tarzımı alışmam epey zaman alacak.

Karşılaştığım bu gerçekler karşısında dik durmaya çalıştım. Her olgun erkeğin yaptığı gibi koşarak eve gidip ağladım. Saçım sakalım oturana kadar ortalıkta pek gözükmemeye karar verdim.

Traş bir erkeğin başına gelecek en kötü şeydi. Ama berber öyle değil. Bunu Kadir Usta da çok iyi biliyordu. O yüzden hamlelerini ustaca oynadı. Diğer berberler böyle ya da değil. Kızsam da, küssem de, sövsem de yine buraya gelecektim. Paşa paşa önüne oturup, başımı ona teslim edecektim. Çünkü sabit berberi olmayan bir adam kendini sahipsiz hisseder.




Share:

4 Ağustos 2014 Pazartesi

Soluk Benizli

Kokunu duymasınlar diye
Soluyorum bütün havayı
Ciğerimde çiçekler açıyor
Dünya’ya gereken oksijen miktarının
Dörtte beşini tek başıma karşılıyorum
Bizden artan oksijenle cüce gezegenler adam oluyor
Korkunu duymasınlar diye
Soluyorum, yaprak döküyorum
Kimse duymasın diyorum.
Sen benden uzaklaştıkça benzim daha çok solacak
Benzin bitti artık, daha fazla gitme, geri gel, topla gel, düz gel
Bir grup Kızılderili’nin döndüğü barış çubuğu bana gelmeyecek
Belki yaprak dökülen üç mevsim daha geçecek Çamlıca’daki duraktan
Yapraklar düşerken insanlar yüzecek, yapraklar güzecek
-Yüzdük yüzdük kuyruğuna girdik bir parça mutluluğun-
Korkma, sen sadece ellerini getir
Bir karayele daya sırtını, rüzgar seni buraya getirir.
Sen, sahipsiz bir geçmişin hayalperest çocukluğu
Bense, karakalem bile değil çalakalem bir resmim resmi olarak
Gel kırmızı pastel boyalara boya beni.




Share:

23 Temmuz 2014 Çarşamba

Chaplin Benzerleri Yarışmasında İkinci Olan Adam Benim


"Suskunluğum asaletimdendir."
                                                    Mevlana Celaleddin Rumi

Charlie Chaplin benzerleri yarışmasında Charlie Chaplin'in üçüncü olduğu ne kadar gerçekse, bu hikâye de o kadar gerçek.

   Benim burada ne işim var? Birkaç densizin gazına geldim ve kendimi bir anda bu yarışma kulisinde buldum. “Oğlum sen yaparsın matrak adamsın. Nihat Doğan, Fatih Terim estiriyorsun.”diye gaza getirildiğim çok netti. Tamam, abi şimdi ses taklidi eyvallah da Chaplin taklidi nasıl yapılırdı. Görselliğe dayalı bir şey adeta. Ben de normal şartlarda görsellik yok. 1.80 boy, 95 kilo, gözlüklü, top sakallı Şarlo mu olur. Zaten kostüm de uyduramadım ortaokuldan kalma okul ceketinin altına kot pantolon giydim, elime de katlanabilir şemsilerden alıp çıktım. Şansıma yağmur da yağmadı. Yağmur yağsa mutlaka bir seyyar satıcıdan şemsiye kapardım. Gördüğünüz üzere Şarlo’yu pek andırmayan bir tiptim. Yanından bile geçmezdim. Hani İlyas Salman’la Jennifer Lopez birbirlerine ne derece benziyorsa aynı o derecedeydi benzerliğimiz. Tüm bunları bildiğim halde arkadaşların gazına gelip yarışmaya atmıştım kendimi. Onlar da gaza gelip pankart falan hazırlamışlardı renkli kartonlara markörlü kalemle. Onların yüzünü kara çıkarmamalıydım.

  Bütün marifetlerimi göstermek için sahneye çıktığımda ceket arkadan kastığı için pek rahat edemedim. Fakat juri üyeleri beni beğendiklerini söylediler. “Kafanda niye şapka yok?” dediler. Kıvrak bi cevapla “Şapkasını unutmuş Chaplin’i canlandırdım.”dedim. Kadın juri çok güldü. “Bıyığın uzun, top sakal var” dediler.”Tıraş olmayı unutmuş Şarlo bu” dedim. Kadın juri üyesi resmen yarıldı. Zor tuttular. Gaza gelip belki yürür giderim diye Nihat Doğan taklidi yaptım.” Bi daha, bi daha” naraları yükseldi. En sağdaki juri üyesi “Arkanda bir iki kişi olsa iyidi” dedi. Bozmadım. Neyse, sonunda üç evetle uğurladılar beni.
  
  Hala heyecanla bekliyordum. Sonuçlar açıklandı. Listede ikinci sırada gördüm kendimi. Yorumumu kattığım Şarlo karakteri epey cezbetmişti onları sanırım. Bi ara niye birinci olmadım acaba birincilik benim hakkımdı diye düşündüm. Saçmalamamam gerektiği geldi aklıma. İkinci olduk diye fair-play ruhu elden bırakmamak lazımdı. Diğer derece alanları tebrik etmeliydim.  Birinci olanı tebrik ettim. Tokalaştık, tanıştık. Adı Adolf, görseniz öyle tatlı bi adam ki. Bi gün beni Almanya’ya davet etti. “Gelirim abi ayıpsın.” dedim. Yaşam alanı yapacakmış kendine. “Yakışır.”dedim. Ben de onu Çamlıca’ya davet ettim. “Yahudi var mı oralarda?” diye sordu. “Misafir umduğunu değil bulduğunu yer.”dedim. Güldü. Ağzı sulanmıştı belli.

   Gözlerim üçüncü olan yarışmacıyı aradı. Üçüncü olanı bi türlü bulamadım. Zaten önümdeki adamların hepsi birbirine benziyordu. Bir sürü nokta bıyıklı adam birbirleriyle konuşup sigara içiyordu. İleride ses sisteminin üstüne oturmuş bi Şarlo ağlıyordu. Yanına oturdum. Öyle içten ağlıyordu ki dayanamadım ben de ağlayacaktım. Hani sanki ikinci öğretimdi ve harç yatırıyordu bi de evi uzakta çok geç eve varıyor havası vardı. Yok lan bu üçüncü olan Şarlo’ydu. Bıyığından tanımıştım. Gerçi herkesin bıyığı aynıydı da bu adam üçüncü olandı. Eminim. “Noldu abi sorun ne?” dedim. Sustu. Cevap vermedi. Belli ki çok büyük umutlarla gelmişti. “Boşver abi seneye bi daha girersin. Nolcak.”dedim. Kafasını kaldırıp bana öyle bi baktı ki… Ben bu bakışı bi yerden hatırlıyordum. Modern Zamanlar 54.sahne. Evet lan bu gerçek Chaplin’di. “Abi sen gerçek Chaplin misin?” dedim. Ne sandım gülüm dercesine baktı, yine bi şey söylemedi. Bakıştan değil de hiç konuşmamasından anladım ki bu adam gerçek Chaplin’di. “Abi sana haksızlık yapılmış resmen” dedim. Arabesk türkücülerin kliplerindeki gibi kafasını salladı. Bu haksızlık karşısında bir şeyler yapmam gerekiyordu. Hemen yarışma jurisini buldum. Juri başkanıyla konuştum.  “Böyle böyle”dedim. Böyle böyle demedim tabi ki düzgünce anlattım olayı. “Acun abi gerçek Chaplin’i üçüncü yapmışsınız. Adam içerde ağlıyor.”dedim. “Burası show dünyası Ozan’ım. Böyle bi dünyaya var mısın? Yok musun?” dedi. Beklemediğim bu paradoksal soru karşısında cevapsız kalmıştım. Hemen Charlie abinin yanına gittim. “Yürü abi gidiyoruz buralardan” dedim. Yine hiçbir şey demedi. Sinirlendim. Bir anda gözüm döndü. Omuzlarından tutup salladım. “Kendine gel. Hakkını savun. Susma sustukça sıra sana gelecek. Bi şey söyle lan bi şey söyle bi kelime et” derken ağlayan gözlerini görünce bir anda kendime geldim. Ceketinin buruşmuş yerlerini düzeltip af diledim.

Beşiktaş sahile götürdüm, bir çay ısmarladım. Yanında çiğdem de aldık. “Biz İzmirliler çekirdeğe çiğdem deriz abi” diye açıkladım. Anladığım kadarıyla, Chaplin çekirdeğe de bir şey demiyordu. Adam put gibi arkadaş. Ağzını bile açmıyor. Konuşmaya gerek bile duymuyor. Bu duruşu onu tam bir cool yapıyordu. Bir ara “Evlenilir bunla ha” diye düşünmedim değil.  Tekrar suratına baktım hala ağlıyordu. Dünyayı güldüren bir adamın yanımda ağladığına şahit olmuştum. Anlatsam kimse inanmazdı. Gülsün diye Nihat Doğan taklidi yaptım. Gülmedi. Anlamamıştır diye Fatih Terim’in İngilizce konuşmasını yaptım. Bunu kesin anlamış olmalıydı. Yine de gülmedi. Demek ki espri anlayışlarımız tutmuyordu. Tam Metin Akpınar taklidine girecektim ki beni susturdu. Bir şeyler söyleyecek sandım. Şapkasını çıkardı, elime verdi. Şaşkınlıkla izledim. Bıyığını dudağının üstünden söküp şapkanın içerisine koydu. Bıyıksız Chaplin bir anda daha komik geldi bana ama gülmedim. Kafasında saç sandığım peruğu özenle çıkarıp onu da bıyığın yanına, şapkanın içine koydu. Karşımda düz saçlı, bıyıksız bir Chaplin duruyordu. Sanırım artık       Chaplin demeye bin şahit lazımdı ve bu saatte o kadar adamı toplayamazdık. Dudaklarını ıslattı. Sanırım ilk defa konuşacaktı. Sesini kontrol etti. Ve dedi ki:

  “İnsan bu hayatta kendisi bile olamıyorsa, hiçbir şey olamaz.”

  “Ulan ne konuştu be” dedim içimden. Demek ki adamın suskunluğu asaletindenmiş. Sıradaki çayları o ısmarladı. Parasını o verdi ama ben aldım geldim. Çünkü Charlie abiyi anlamıyorlardı. Onu bir tek ben anlıyordum. Sabaha kadar oturup çay-çiğdem yaptık. Hiç konuşmadık. Anlaştık.


Share:

14 Temmuz 2014 Pazartesi

kavimler öcü

Seninle o kadar çok uyuşmuşuz ki
Artık sol elimi hissetmiyorum, inceden karıncalanıyor
Güzel gözlüm
Güzün elleri soğuk, aldanıp tutma sakın
Benim uyuşmuş sol elimi tut mesela o sana uzanır
Yerin avucumun içi, donmadan kon
-Avucumun içini sen gibi bilirim-
Avuçlarım aşıntı artık birbirine vurmaktan
Kaşınsa para gelirdi diyorlar
Falıma kim baksa
“Falın dallanmış” diyor.
Al kışlar duydum uzak coğrafyalarda
Üşümek istemezsek biz de oralara gidelim
Sen ne dersen de ben senden yanayım
Sen beni yelle bazen pazen yelpazelerle, harlayayım.
-Harlayan ateş ısınmaz-
Bilen bilir
İnkâra meyilliyim çok katlı apartmanlarda
Temeli yasa boğulmuş, çatısı yasa
Bak Üsküdar’daki bütün güzel kızlar deniz motorlarına binip Beşiktaş’a geçtiler.
Biz niye bir yerlere gitmeyelim?
İnsanlık kavimler olup  göçmüş, kavimler öcü olup üstümüze çökmüşken
Beyinler göçmüş ve beyinler göçmüşken
Göçmen olmayan kuşlar bile yeri gelince göçerken
Kıtalar suya gömülüp, Dünya yörüngesinden milim milim şaşarken
Biz, neden olmasın…
Hem mücbir sebeplerimiz vardır elbet
Mecburi istikametten sapmaya
Bir şehrin daha sapalarına saplanmadan gidelim.
Gitmek galat-ı meşhur olmuş dillerde
Ama yine de meşhur olmadan gidelim.
Yıllanmış seraplar görüyorum burnumun dibinde
Adım attıkça daha da uzakta kalan
Adım gibi biliyorum orası, orası işte
Aslı, astarı yırtılmış pantolonumun cebine kaçmış umutları topladığım yer.
-Şimdi paçalarımı silkelesem umut akacak-
Çirkin ödlek yavrusuyum ben.
Kendi kanat çırpışının rüzgârından korkan
-Bunda kelebeğin etkisi çok-
Artık kanatlarım yok, daha özgür uçabiliriz.
Bu seferlik tasalarla dolmasın sefertasım
Sen bana bırak kendini, beni bırakmadan
Bilmediğim çok güzel bir yer var
Oraya gidelim…

14 Temmuz 2014 -Son düzenleme-
Share:

20 Haziran 2014 Cuma

BEN EK

“Benim bir koyduğum nasıl iki olur?”
                   Atlarla Filler ya da Dirlik Düzen/ Oktay Rifat

Oktay Rifat’a, Yunus Emre’ye, İbrahim Tatlıses’e, Franz Kafka’ya, Dostoyevski'ye ve Don Vito Corleone’ye saygılarla...

BenEk
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin çizgilerden taştığı pastel rüyalardan uyanmıştı İskender Asal. Tam doğru gözlerini tavandaki pürüzcüklere dikmiş, onları inceliyordu. Çoğu zaman saat çalmadan birkaç dakika önce uyanır, saatin çalmasıyla ayağa fırlardı. Ama asla kurduğu alarma ihanet etmedi, sadık bir insandı. Yaşamının ona öğrettiği yegâne şey dirlik ve düzendi. Yaşadığı yer, yaptığı iş ve hesaba kattığı olasılıklar onu dakik ve düzenli bir adam yaptı. Yine de hiçbir zaman yetemedi, yetişemedi. Hayatının merkezinde konumlandırdığı işi onu hırsa bürümüştü. Kendisi, köpek tasmaları pazarlayan özel bir İthalat şirketinin genel müdürünün yardımcısının halkla ilişkiler sekreterinin asistanının yardımcısıydı, yani olmazsa olmazdı. Genel müdürünün yardımcısının halkla ilişkiler sekreterinin asistanının koltuğunu derinden sallandırmaya hazırlanıyordu. Nişanlıydı İskender Asal, evlilik için bir basamak terfi bekliyordu.
Dijital alarm çalmaya başladı(dit…dididitit…didididit…). İskender Asal bakışlarını hiç bozmadan tavana bakarak kendini sabahın köründe körü körüne huzursuzca uyandıran menem şeyi düşünüyordu. Daha doğrusu düşünmemeye çalışıyordu. Gece boyunca aralıklarla uyanmış, tüm çareleri tüketmişti. Tek çarenin düşünmemek olduğunu düşündü. Fakat düşünmemeyi düşündükçe daha çok düşünüyordu ve sızlaması artıyordu. İskender Asal’ı gündüz düşlerinden alıkoyan şey sol koltuk altındaki küçük bir bendi. Kendisi bu yaşına kadar ondan habersizdi ya da o yeni baş göstermişti İskender’in bünyesinde. Hijyendi, temizliğine dikkat ederdi. Yoğun çalışma tempolarında bile terlememeye özen gösterirdi. Şimdi bu ince kaşıntı neyin nesiydi? Önce tam orta noktasından küçük sızlamalarla başlayıp halkalar halinde büyüyerek tüm benin yüzeyini kaplıyordu kaşıntı. Kaşıntısı küçük noktacığı aşıp tüm vücudunu ele geçiriyordu. Derisi vücudundan ayrılıp kendini Türk Hava Kurumuna bağışlasa tarih onu bağışlar mıydı? Kaşıdıkça ve kaşımadıkça kaşınmaya devam ediyor; kaşıdıkça harlanıyor, yanıyordu. Bunları düşünmemeye çalışan İskender Asal çarşaftan aldığı bir avuç topağı sıkıyordu. Saat alarmı aralıksız olarak 3 dakikadır çalıyordu, her çaldığında didididit sesi daha fazla tekrar ediyordu ve sinir bozucu bir hal almaya başlamıştı. İskender düşüncelerini pekiştiren bu sese daha fazla dayanamayıp dijital sesli analog tukuaz mavisi yuvarlak saati sakince kapattı ve kalktı.
Erkenciydi yine İskender Asal. Bu tutumu takdir edilirdi iş yerinde. Kendisini çekemeyen insanların olabilitesi yüksekti. Tedbiri hiçbir zaman elden bırakmadı. Sürekli gülümsedi, düşman toplamadı. Kendini işine verdi. Hiç sorgulamadı, ne gelirse yaptı. Muhtelif zamanlarda bütün şirket işi üstüne mi yıkıyor diye işkillendi, işkillenmek kelimesinden iş kökünü fark edip yeniden işine döndü. Dosyalar, yazışmalar, davetler, çeviriler, faturalar, solitaire, hearts, freecell onu bekliyordu. Son üçüne genelde vakit bulamazdı İskender Asal, çoğu şeye vakit bulamadığı gibi.
Tüm vücudunu kaşıntıyla ele geçiren bencil ben için doktora gitme fikri aklını kurcalamadı bile. Zaten işten az bir vakit bulsa iki haftadır görmediği nişanlısı Firuze Çift’i görecekti. Genelde İskender’in iş saatlerinde buluşma fırsatı oluyor, gece işi bittiğinde ise Firuze ailesel görgülere mahsuben evden salınamıyordu. Firuze’nin babası sert, otoriter, evlenmeden bu eve adım atamazcılardandı. Öğle yemeklerinde şirketten çıkmayan İskender Asal, akşamları da genelde mesaiye kalıp işini bitirmeden evine gitmezdi. Son iki haftasonu da stok düzenlemesinden dolayı nişanlısını ikinci plan atmıştı. Bu durum Firuze’yi rahatsız ediyordu. O bir an önce Bayan Asal olmak için can atıyordu, sürekli buluşup konuşmak için İskender’i sıkıştırıyordu.
“Alo İskender?”
“Buyur sevdiceğim.”
“Müsait misin?”
“Değilim, çalışıyorum.”
“Hah tamam o zaman. Bak bu iş… “Çamaşırları topladın mı kız?” Topaldım anne. “Ütüye başla, bırak o telefonu.” Tamam anne geliyorum İskender’le konuşuyorum. “Telefonu çok yaklaştırma kulağına.” Tamam anne… Annem… Selamı var sana. Of neyse… İskender bak benim yüzümü görmeyeli ne kadar oldu. Hiç mi özlemedin?”
“421/1…422/… Hı. Özledim tabi bal böceğim.”
“Özledin özledin, tabi. Ne zamandır yüzünü göremiyorum. Hani bu bahar evleniyorduk? Kusura bakma böyle telefondan…”
“428/4…42… Acelen ne bekle Firuze’m. Bak her şey bizim geleceğimiz için.”
İskender’in sol koltuk altındaki beninin kaşıntısı dinmişti. Dinmişti dinmesine de yine küçük bir sorun vardı. Ben artık kaşıntı değil, acı veriyordu. Kabardı. Kolunu ne zaman indirse sanki lepdeğmez iğnesi varmış gibi koltuk altına batıyordu. Kolunu koltuk altına değdirmeden tutmak için büyük efor sarf etmeye başladı. İskender Asal artık doktora gitmeyi düşünür oldu. Önümüzdeki hafta ilk fırsatta doktora gidecekti. Küçük sorun iskender’in önündeki haftayı beklemeden büyük bir sorun haline geldi.
Turkuaz mavisi analog saat 7:00’da dijital sesini duyurduğunda uykusunu fazlasıyla almış olarak uyandı İskender Asal. Yatağında doğrulup iyice gerindi. Kollarını havada birleştirip derin bir nefesi içine çekti. Sırtı incecik bir çıt sesiyle kütledi. Gerinme ivmesini hiç bozmadan kollarını iki yandan salıverdi. Bir aksilik vardı. Sağ kolu bacak hizasına inmişken, sol kolu omuz hizasını geçememişti. Israrla sol kolunu indirmeyi denedi. Üçüncü denemsinde de başarılı olamayınca telaşa tutulmuştu, kafasını çevirip bakamadı bile. Tedirginlikle sağ elini sol koltukaltına getirip yokladı. Ellerine inanamayan İskender Asal’ın gözleri de fal taşı gibi açılarak inanamamaya hazırdı. Ben büyümüş biz olmuştu. Ne yapacağını bilemedi. Hemen giyinip işe gitti.
İskender Asal’ın vücudu kendisine karşı kazan kaldırmış, flambe yapmaya hazırdı. Vücudu ile çetin bir savaşa giren İskender Asal tam bir solaktı. Bilgisayar faresini dahi sağ eliyle kullanamazken sol koltuk altındaki bize inat tüm işlerini sağ eliyle halletti. Kimse İskender’deki bu koltukaltı kamburunu fark edip sebebini sormayınca, kendisi de unuttu. Çalışmasına tek elden devam etti.
Artık o koca benin varlığını iyice kabullenmişti İskender. Hatta o kadar benimsemişti ki ona Alp Er Tunga diye sesleniyordu. Ben ismini kendisi hak etmişti. Tıpkı Alp Er Tunga gibi kısa sürede kendini kanıtladı. Hem de İskender Asal’dan önce.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan karakalem rüyalardan uyanmıştı İskender Asal. Yatağında uyanmamıştı. Nerede olduğunu anlayamadı. Çok uyduğunu düşünmüştü, başı ağrıyordu. Koltuk altından bir yere bağlamış baş aşağı duruyordu. Her yer kırmızıydı, sıcaktı. Nefes alamıyordu. Alp Er Tunga’nın kazağını çıkarmasıyla rahat bir nefes aldı. Bulunduğu yer sağlık ocağıydı. Aile doktorunun kendisine yaklaşmasıyla tanıdı. Doktor beyaz eldiveniyle İskender’i yokladı. Alp ile konuşmaya başladı. İskender doktora derdini anlatmak için uğrasa da sesini duyuramadı. Alp’in yeniden kazağını giymesiyle derin kırmızılığa gömüldü.
Alp kendini kötü hissettiği için o gün işten izin aldı. Bir demek çiçek alıp Firuze ile buluştu. Firuze mutluydu. Günde 3 kere doktorun verdiği merhemi koltuk altına iyice yedirerek sürdü. İskender artık merhem etkisiyle kabuk bağlayıp, büzüldü. Kendinin amip olduğunu düşündü. Bölünerek çoğalmadı oysa, bölünerek azalmıştı. Çok geçmeden kabuk olup attı İskender, kötü yerde attı, banyoda. Gidere suyla karışıp aktı. Alp yeni Asal’ı çok iyi oynuyordu, hayatından mutluydu.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin renklerin cümbüş olduğu suluboya rüyalardan uyanmıştı Alp Er Tunga yani yeni İskender Asal. Saati artık kurmaya gerek duymuyordu. İşi bırakmadı, aksine terfi aldı. Firuze Asal gelip yanağına bir öpücük kondurup rüyalarını hayatına taşıdı. Kahvaltı hazırdı. Mutluydu. Sevgili karısına, eş olmanın en kutsal ricasında bulundu.
-Hayatım, sırtımı kaşır mısın?
Son zamanlarda sırt kaşıntıları vardı. Firuze’nin elleri sırtında gezindikçe kaşınmaktan şikâyetçi değildi. Keyfine diyecek yoktu. Son zamanlarda diline nereden dolandığını bilmediği şarkıyı mırıldanmaya başladı.




Ozan Sertdemir

Yayınlanan dergiler
*Mesken Fanzin 5. Sayı / 2014



Share: