“Çok uzadı, kestirdim”
Behlül
Haznedar
“Bi yarım saatlik işim var, sen otur az bekle” dediğini dün
gibi hatırlıyorum. Oysa sadece bir saat on beş dakika olmuştu. İstediğim rahat
oturuşu bir türlü yakalayamadım. Çünkü bu imkansız bir şeydi. Koltuğun oturak kısmı, sırt yaslanan bölümüne göre
kısaydı. Birazcık kaykılsam göt dışarıda kalıyor, dik oturmak için çaba sarf
etsen bu sefer havaya dikiliyordu. Allah’tan herkes televizyona kitlenmiş Fenerbahçe’nin
87-88 sezonu gollerini izliyordu da bu yersiz savaşım fark edilmedi.
“Yediye bassana.” dedi otoriter bir ses tonuyla Kadir Usta çırağına. Bunu yaparken gözünü işinden bir saniye bile ayırmadı. Demek zamanı gelmişti. Çırağın yediye basmasıyla öğle bültenin başlaması “tüm berberlerde kapalı devre yayın yapılıyor olabilir” tezimi onaylar nitelikteydi. Spikerin öğle bültenini açar açmaz içeride “hükümet, assınlar, çalışıyorlar, kesin fetö” sesleri bir armoni gibi birbirine karıştı. Herkes birinci sınıf siyaset öğrencisi kadar hevesli aynı zamanda yıllar sonra meclis yüzü görmüş milletvekili gibi doluydu. Herkes nefretini kusuyordu. Oysa televizyonda kar haberlerinden başka bir şey yoktu. Yanımda oturan Emekli Öğretmen Rüştü Hoca yılların alışkanlığı sinekkaydı traşını olmaya gelmişti. Belki de bu bir kılıftı. Öğretmenlik yıllarında gösteremediği siyasi bilgisini sergilemek için uygun bir ortamdı Karizma Erkek Kuaförü.
Yılların "Karizma Berberi" idi burası. Tabi zamanında. Tamam,
çok şey vaat ediyordu. Hatta tabelada bizi vesikalığıyla karşılayan Beckham, yarım
gülüşüyle bunun en büyük destekçisiydi. Adam kim bilir ne için çekilmişti o
fotoğrafı? Belki bir dergide “En karizmatik adam” başlıklı röportajı için
çekmişlerdi. Belki de dayısı “Bakın benim yeğen tam bir karizma” deyip arkadaşlarına hava basmak için çekmişti. Belki de yeni arabasının ruhsatı için fotoğrafçıya
gidip “Altı tane vesikalık çek şöyle karizmatik olsun” demişti. Şurası kesindi
adam karizmatikti ve Kadir Usta’nın yardakçısı olduğundan haberi yoktu. Bi
çekiciliği vardı ve bi erkek için Beckham ancak bir berber tabelasında çekici
olabilirdi. Dükkana giren herkes onun gibi çıkmayı hayal ediyordu. Lise bebesinden,
emekli subayına kadar. Ama bizimkilerin vizyonu dar olduğu için istekler
klasikti sanırım. Ya üç numara, ya Amerikan traşı ya da subay traşı işte. Enseler kat
kat. Ne kadar büyülenerek içeri girseler de herkes kendindeki potansiyalin
farkındaydı herhalde. Gizlemeye çalıştıkları ufak bir burukluk olurdu yüzlerinde her zaman.
Olsun, mutluydular yine de. Amerikan traşı olanlar şanslıydı. Ben onu da
olamazdım. Çünkü beni berbere hep babam götürürdü. Amerikan traşına, kısaca kendi tabiriyle, “puşt traşı” derdi. Berbere kendisi götürmese bile ettiği
sıkı tembihler yüzünden hep alabros olur, dazlak çıkardım dükkandan.
2008 yılında köklü bir revizyona gitti Kadir Usta. Değişiklik
de demiyordu, revizyon. Nerden öğrendiyse çevremize de kazandırmıştı bu tabiri.
Dükkanı mora boyatıp kablolu traş makinesi almıştı. Bu büyük değişikliği dış
görünüşe yansıtmamak olmazdı. Önce “Karizma Saç Bakım Merkezi” yapacağım
dükkanın adını diye ufak çaplı bi dedikodu yaydı. Bunu yapmanın bir berber için
ne kadar kolay olacağını tahmin edersiniz herhalde. Dedikodu turunu tamamlayıp
kendi kulağına gelince pazar araştırması bitmiş oldu. Sokağın önde gelen
esnafları sert tepkiler göstermişti.
“Yakışmaz” deyip son noktayı koydular. “O zaman Karizma
Erkek Kuaförü” olsun dedi. Halkın nabzını yine küçük bir anketle tuttu. Ona da
ıg mıg diyenler olmuştu elbet ama o nabza göre şerbet verme konusunda da
ustaydı. Tabela değişti. Bu değişiklikten Beckham Bey de nasibini aldı. Onun
yarım gülüşünün yerini o dönem yıldızı parlayan Kıvanç Tatlıtuğ’un çakmak
bakışları aldı. Herkesin gönlünü hoş etmişti. Önümüzde yeni bir idol vardı. Ama
Kadir Usta’nın bu köklü revizyonu lens hizmetini karşılamıyordu tabi.
Emekli öğretmen Rüştü Hoca’nın saydırışları sırasında bir de
müdürlük yaptığı bilgisi gereksizce beynime kazındı. Bana konuşuyor gibi yapıp
ortaya konuşuyordu aslında. Herhalde okula mokula gidiyorum diye beni
destekçisi bellemişti. Rüştü Hoca’nın hararetli gündem eleştirilerine atfen
çenemi içeri çekip dudağımı büzdüm. Kafamı umutsuzca iki yana sallayıp adeta
gelecek güzel günleri ararmışçasına camdan dışarı baktım. Bu ona katıldığımı
gösterir diye düşünmüştüm.
“Yani yani” deyip burnundan derin bir soluk verdi Emekli
Öğretmen Rüştü Hoca. Attığı nutuk sırasında çayı soğumuştu. Tabağını serçe parmağıyla destekleyip sıkıca kavradığı
ince belli bardağı fondip yaptı. Sesli
bir şekilde yutkundu. Bütün bunlar benim ilgimi çekmek içindi farkındaydım.
Kilitlenmişti, belki de düğüm olmuştu. Belli ki aydınlık geleceğe umutla bakma
numarası tutmadı. Onu açacak sihirli cümleyi bekliyordu. Neydi lan o cümle?
Hani her sohbetin kapısını ardına kadar açan, ona katıldığını gösteren ama çok da
savunmak zorunda kalmayacağın özet cümlesi. Hararet ve kilit inmesinin birleşimiyle
nefesini tutan Emekli Öğretmen Rüştü Hoca renk değiştirmişti. Dükkanın mor duvarıyla
bir bütün oldu. “Aynen hocam Avrupa’da böyle değil mesela” cümlesi ağzımdan
çıkıverdi. İşte buydu “Avrupa’da böyle değil”. “Hah yaşa” dedi. Anlatmaya devam
etti. Zamanında Almanya’da öğretmenlik yapmış. “Yok anasını” deyip içimden “Hadi
ya hocam bilmiyordum” deyip dışımdan devam ettim. Rüştü Hoca da devam etti.
Haberlere bakayım diye sehpa niyetine kullanılan koltuğun sağ bölümünden
sınırlı olan gazeteleri kestim. En okunabilir olanını aldım. Gizli gizli Haydar
Dümen okudum.
Zaten az daha traş izlesem kusabilir ya da kendi berber dükkanımı açabilirdim. Kalfa Soner müşterisini yolladı. Sonunda sıram geldi. Kalfa daha yenilikçi kesebilir saçımı diye düşündüm kendi küçük aklımla. Tam ayaklanacakken kalfa ile usta göz göze geldi. Bu derin elektik alış
verişinin tam ortasın da yarı oturur pozisyonda kaldım. “Sen Hoca’yı al” dedi
Kadir Usta. Emekli Öğretmen Rüştü Hoca heybetli vücudunu kaldırıp neşeyle gitti
koltuğa. Keyfi yerindeydi. Çünkü yayın da öğle bülteninin hemen ardından Kral
Tv’ye geçmişti.
Kadir Usta minderi ters yüz ettikten sonra “Gel böyle” dedi.
Yutkundum. Allah’ım yine aynı kabus. Bu sefer kendi ayağımla gelmiştim. Saç
sakal birbirine karışmıştı. Her sokağa çıktığımda kimlik sorgusuna takılır
olmuştum. İstanbul’da beş yıl kalmam rağmen hala memlekete gelince traş
oluyordum. Ağır adımlarla gittim koltuğa. O koltuğun bendeki yeri dişçi
koltuğuyla eşdeğerdi. Önlük olmak için fazla büyük, pelerin olmak içinse fazla önde olan şeyi boynuma
doladıktan sonra, eliyle bağladığı yeri yoklayıp “İyi mi böyle?” dedi. “İyi
abi” dedim. Tam o sırada beni boğduğu dillendirmeye gerek yoktu. Saçıma
sakalıma şöyle son bir kez baktım aynada. Ya berber aynaları böylesine güzel
gösteriyordu ya da acı sona yakın olmak insanın görüşünü güzelleştiriyordu.
“Nasıl
olsun?” dedi Kadir Usta görevini almaya hazırlanan bir asker gibi. Aman Allah’ım
yıllardır beklediğim soru. Sanırım artık benim de düşüncelerimin olduğunun
farkındaydı. Kendi görünüşüne yön verebilen bir birey olacaktım bu koltuktan
kalktığımda. Heyecanla anlatmaya başladım.
“Şimdi
üstlerden az al abi, çok kısalmasın ama, kulağın oraları temizle, ense doğal
kalsın, favoriler sakalla eşit olsun, sakalları düzelt sadece kısaltma, Gökhan
Türkmen’inki gibi üçgen insin. Bi de makine olmazsa sevinirim, sadece makasla
yaparsan…”
Dedim.
Sonda doğru biraz içime kaçsam da kendimden emindim. Bana bu imkan sunulduysa istediğimi alacaktım. Ben
anlatırken kablosuz makinesini temizliyordu. Gözlerini yine işinden ayırmadı her zamanki gibi.
“Babanın
haberi var mı?”
“Abi
ben 25 yaşındayım.” (İyi cesaret.)
“Peki
bakalım” demesiyle saçıma makineyi vurması bir oldu. “Abi makas demiştim hani”
diye çaresizce gülümsedim. “Sen bana bırak” dedi “Kafamda var bi şeyler”. Fakat
traş bittiğinde benim kafamda saç yoktu. Makineyle Allah ne verdiyse dalmıştı.
Yine olmamıştı. Kendimce orijinal bir küfür hazırladım. Ağzımı doldurdum. Hayatında hiç duymadığı küfürleri ardı arkasında haykıracakken birden ensemde yumuşak fırçanın küçük dokunuşlarını hissettim. Enseme
sürdüğü pudranın kokusuyla sakinleştim. Bilmiyorum ama o
pudrada hipnoz edici bir şey var!
“Ehehe
güzel oldu” dedi. Çıraktan el aynasını isteyip enseme tuttu. Çok akıllıca bir
hareketti bu. Çünkü bir erkeğin ensesine ayna tutulunca dili tutulur. Hayvan
gibi yutkundum bu sefer. Kendiyle
gururlanarak nasıl olduğunu sordu. Aynadan göz göze geldik. Onay bekliyordu ve
ustura kullanmasını iyi biliyordu. İtiraz edemezdim. Zoraki küçük bi gülümseme atıp başımla onayladım onu.
“Tepesi kabarıyor diye ara makas attım. Enseleri
kat kat aldım uzayınca iyi olacak” şaheseriyle gurur duyarken fakir
tesellisiyle de beni avuttu. Tek umudum uzayınca güzel olmasıydı gerçekten.
“Jöle?
Wax? Hanigisini kullanıyorsun?”
“Yok
abi gerekmez.”
“Oğlum jöleyi
getir.”
Soruları
emanettendi. Sadece gönlümü hoş tutmak için yöneltiyordu soruları. Kendi kararı çoktan veriyordu. Öndeki üç tel saçımı parmak aralarına almak suretiyle dimdik
etti. Tarak gibi oldu saçım. Bir avuç kolonyayı, hiç sormadan, sakalları sıfır
alınmış çıplak yüzüme bocaladı. Dişlerimin arasından ince bi iç çektim. Bunu
hiç sorgulamadım. Mecbur diye düşündüm. Yoksa sorardı.
Ellerini
omzuma koyup kulağıma eğildi. Babacan bi tavırla omzumu sıvazladı. Yine
aynadaki yansımamla göz göze gelip “Bak Ozan artık büyüdün. Hayatın
gerçekleriyle öğrenmen gerek. Her gün bu koltuğa bir sürü insan oturuyor. Yok
şurası şöyle olsun, yok burası böyle olsun. Ben sizle mi uğraşacağım lan? Neymiş düzeltcekmişim de kısaltmıcakmışım. Yok ya, oldu. Kırk
yıllık berberim oğlum ben. Kime ne yakışır en iyi ben bilirim. Senin tarzın
artık bu.” diyerek doğruldu. Son olarak “Hadi bakalım.” deyip beni yolcu etti.
Cebimden yirmi lira uzattım. Sersemlemiştim. Göz ucuyla Emekli Öğretmen Rüştü Hoca'ya baktım. Kalfa Soner kafasını çeşmenin altına sokmuş bol köpükle sıvazlıyordu. O da bu düzene boyun eğmişti. Yapacak bi şey yok çaresizliğiyle baktı bana. O dakikadan sonra kimseyle göz göze gelmemeye çalıştım. Ağzımdan bitkin bir “sıhhatler olsun" çıktı ve tabi ki "saatler olsun" diye duyuldu.
Meğer
Kadir Usta koca kasabanın imaj makerıymış. Ondan herkes tek tip geziyormuş
memlekette. Beckham, Kıvanç falan harbiden hava cıvaymış. Babam yıllardır beni
bu düzenden korumuş bana çaktırmadan. Yokluğun içinden en orijinal modeli seçmiş. Canım babam
benim. Artık istesem de eski traşıma dönemem. Yeni tarzımı alışmam epey zaman alacak.
Karşılaştığım bu gerçekler karşısında dik durmaya çalıştım. Her olgun erkeğin yaptığı gibi koşarak eve gidip ağladım. Saçım sakalım oturana kadar ortalıkta pek gözükmemeye karar verdim.
Karşılaştığım bu gerçekler karşısında dik durmaya çalıştım. Her olgun erkeğin yaptığı gibi koşarak eve gidip ağladım. Saçım sakalım oturana kadar ortalıkta pek gözükmemeye karar verdim.
Traş bir erkeğin başına gelecek en kötü şeydi. Ama berber
öyle değil. Bunu Kadir Usta da çok iyi biliyordu. O yüzden hamlelerini ustaca
oynadı. Diğer berberler böyle ya da değil. Kızsam da, küssem de, sövsem de yine buraya gelecektim. Paşa paşa önüne
oturup, başımı ona teslim edecektim. Çünkü sabit berberi olmayan bir adam
kendini sahipsiz hisseder.

0 yorum:
Yorum Gönder