"... Her hafta stüdyomuzda hazır bulunan Milli Piyango İdaresi yetkilimiz ve noterimiz için sizlerden büyük bir alkış rica ediyorum efendim kendilerine hoşgeldiniz demek istiyorum, hoşgeldiniz." Sayısal Gece Sunucusu Sarışın Kadın
Bu dünyada insanoğlunun yapabileceği en
büyük 3 icada sahipti çok şükür. Klima, mikrodalga fırın ve motosiklet. Onun
için insanoğlu daha öteye gidememiş, daha sonra hiçbir halta yaramamıştı. Uzun
yıllar okul sıralarında dirsek çürütmesinin karşılığı olarak çalıştığı noter
dairesnde sürekli çalışan bir klima vardı. Eğitim hayatı boyunca çektiği
cefaların sefasını bu sayede sürüyordu. Hemen ilk maaşıyla evine de bir tane
almıştı. Hatta “Neme lazım yaş olur yağmur olur” diye düşünerek mutfağa da aynı
klimadan taktırmıştı. Böylece koridorun sonunda bulunan mutfağın klimasıyla,
koridorun başında bulunan salonun klimasını aynı anda aynı derecede açıp diğer kullanmadığı
odanın kapısını kapatarak evde kendine has mikroklimik bir iklim yaratıyordu. Mikroklimik
demişken mikrodalgadan bahsetmemek olmazdı. İnsanoğlunun mucizelerinin baş
tacıydı. O olmasa neredeyse aç kalırdı. İlk maaşının 4/2’sini ilk klimaya
yatırdıktan sonra kalanın 3/1’ini de mikrodalga fırına yatırmış hayatını
4.sınıf matematik problemine çevirmişti. Sırtındaki eğriliğe rağmen zinde
kalmasını bu mucizevi alete borçluydu. Canı ne çekerse onun donuşunu alıp
saniyeler içinde kendine mini bir ziyafet çekebiliyordu. Bir dondurulmuş gıda
yapıyordu ki bazen insanlar (açlıktan) parmaklarını yiyordu. Kendisi elinin
lezzetine alışmıştı. Zaten çok da misafir ağırlamazdı. Kim ne derse desin o
yediğinden içtiğinden memnundu. Hazırlayacağı gıdayı özenle ambalajından
çıkardıktan sonra bir güzel porselen tabağa yerleştiriyordu. Bunu yapmak ayrı
bir meziyet gerektirirdi, boşuna eziyet çekip yemek yapmayı öğrenmeye gerek
yoktu. Zaten eli de lezzetli değildi onca. Ama asla işini yarım bırakmaz
mikrodalgaya koyduğu yemeğin başında beklerdi. Önceleri balerin edasıyla dönen porselen
tabağın içindeki üst üste dizilimiş nuggetları ısıtma işlemi bitene kadar pür
dikkat izler hatta dönenen nuggetlar tabaktan düşünce mutlu olur gülümserdi. Komşulardan
duyduğuna göre mikrodalga fırın çalışırken yaydığı ışın çok zararlıydı.
Mikrodalga fırının yaydığı ışınlarla mutasyona uğrayabilme ihtimalini düşündü.
Vücudunun yapısının daha fazla bozulmasını istemezdi. Bu kadarını göze
alamdı ve o yüzden fırının bakış açısının dışında kalacak şekilde yemeğini
bekliyordu artık. Konu komşuya gelmişken konu daha sonra komşuya gelecekti
zaten ama önce insanoğlunun üçüncü mucizesi motosiklet vardı. Bu mucizevi
aletin 2003 model Honda Beat’ine sahipti. Çıkar çıkmaz almaya ta İstanbul’a
gitmişti. İstanbul’dan memlekete kadar motosikletle gelecek kadar çılgın
olmadığı için bir kamyon şoförüyle anlaşmış, motosikleti kasaya kendini de kamyonun
sağ koltuğuna atmıştı. Yol boyunca kamyon şoförü muhabbeti onun kamburuna
getirdikçe gidişatı klima,motor,mikrodalga fırın ve noterlik gibi kendi
uzmanlık alanına doğru çekiyordu. Aslında kendiyle barışıktı ve bunu şöyle
özetlerdi: “Nerem eğri ki?”
İstanbul’a yabancı değildi. 4 yıl fire
vermeden İstanbul Hukuk Fakültesi’nde okumuştu. Çabuk çabuk bitirip memlekete
dönme hevesi içindeydi. Okuldaki insanlarla pek muhatap olmadan kendi kabuğunu
oluşturmuş ya da insanlar onu bir kabuğa hapsetmişti. O alışkındı böyle
durumlara, tarih boyunca böyle olmuştu. Tarih teşekkürden ibarettir deyip
hepsine teşekkürlerini iletti. Arkadaşı olmadığı için belki bugün buradaydı,
zaten onlara da ihtiyacı yoktu kendi yükü kendine yeterdi, başka da bir yük
sırtlanamayacak kadar ağırdı yükü. Kendini “Yükler denizinin adaletli kovboyu”
olarak özetlerdi. Nasıl bir kovboyun denizlerde yeri yoksa onun da bu büyük
şehirde yeri yoktu, tahminlerine göre bu şehir 5 sene daha da büyücekti.
Nitekim büyüdü de o da buna şahitlik etti. Okulu dereceli bitirdiği için
noterlik stajını İstanbul’da yaptı. Tahminlerinde yanılmadığı üzere şehir
büyüdükçe kendisi minyonda bir görülen bir hastalık gibi küçücük kalmıştı.
Kendisinin bu durumunu “Büyük denizdeki şambrelli küçük adam” olarak özetlerdi.
Stajını yarışma programlarında geçirdi.
“Var mısın? Yok musun?” dahil birçok yarışma programlarından duyduğumuz “Noter
bey”di o. Stajı süresince birçok mavi kutuyu kırmızı mumlarla mühürlemişti.
Onun huzurunda bir sürü zayıflama çayı, diş macunu, saç çıkaran sprey reklamı
çekildi. Noter huzuru bu staj evresinde aldığı acı bir haberle kaçmıştı; show
dünyası onu çabuk yordu ve stajı biter bitmez memleketine tayini istedi.
Sonuçta o kendine “Küçük şehrin yavaş delikanlısı” ya da “Tavşanı yenmeye
niyeti olmayan kaplumbağa” diye tabir ederdi.
Memleketinde mutluydu. Klima, mikrodalga
fırın, motosiklet üçgeninde bir hayat sürüyordu. Noterlikte iyi para vardı
doğrusu; aslında düzgün bir aile hayatı olsa ailesini bolluk içinde
yaşatabilirdi. Olmadı işte, yalnızlık vekaleten atılan bir imza gibi bastıra
bastıra işlenmişti alnına. O olanları “Kambur felek hayatımda ete kemiğe
bürünmüş” diyerek açıklardı. Babası onu ,daha baba kelimesinin telafuzunu
pratiğe dökemeden, annesinin kucağında bırakıp gitmiş; annesi ise onun
teorideki ve pratikteki tek yoldaşı olmuştu. Dış görünüşüyle arasında küçük
sürtüşmeler olsa da annesi onun elinden tutmuş her zaman yanında olmuştu.
“Okeyacak benim oğlum! Annesine bakacak, böyük adam olacak.”diye topluma
kazandırmıştı kendisini. Ortaokulun sonuna kadar annesi elinden tutup okula
götürmüş, lise yıllarındaysa o annesinin elinden tutup zorla okula gitmişti.
Annesi yanındayken kafadan atılmış bir bilmeceyi çözebilecek kadar güçlüydü.
Üniversite yıllarında annesini bırakıp İstanbul’a gitmek ona bir hayli zor
geldi. O dönemi kendisi “Çizgilere basmadan yürüdüğüm bir Arnavut kaldırımın
sonundaydım.”sözleriyle açıklardı.
Üniversiteye attığı ilk adımda kendi
kendine “İş sahibi olur olmaz annemin üzerine bir ev yapacağım.”diye bir söz
verir. Bunun hayatta verdiği ilk söz olduğu aklının ucundan bile geçmez o
zamanlar. Fakat annesi onun stajlarda dirsek çürüttüğü dönemlerde ansızın hakkı
rahmetine kavuşur. Bu cümledeki “kavuşmak” kelimesinin her zaman yaşamın sırrı
olduğunu düşünmüştür kendisi. Olayı olgunlukla karşılar. Annesinin vefatı
üzerine ettiği “Elbet bir gün güleceğiz o yüzden ölümü yüzümüzden eksik
etmeyelim.”sözünü bir başkası duysa kesin bir filmde kullanırdı fakat o her
zamanki gibi tüm açıklamasını içinde yaptı ve geçti. Bir damla yaş akıtmadan
ağlayacak kadar yetenekliydi doğrusu. Nitekim annesine verdiği sözü tutup onun
üstüne ev yaptı. Evet annesini şehirden uzak bir yere defnettikten sonra üstüne
dubleks, çift balkonlu bir ev yaptı. İçini dayadı, döşedi. İçeride tabi ki
mikrodalga fırın ve klima vardı. Böyle yaparak annesini potansiyel yatır
konumuna getirdiğini ve artık onun ölümsüz olduğunu düşünüyordu. Annesinin her
gece uyanıp evde hayatına devam ettiğini düşündüğü için hiçbir zaman o evde
kalamadı. Bahçeye diktiği çiçekleri sulamak için iki günde bir geliyordu eve
mutlaka, bu esnada insanoğlu mucizesi olan motosiklet devreye giriyordu tabi
ki. Onu annesine ulaştırıyordu. O annesine her gidişini “Anneme
gidiyorum.”diyerek özetlerdi.
Mezar yerini ondan başka kimse bilmiyordu.
Mahallerde bir sürü rivayet türemişti. Yok yakmışmış da cesedi, yok küllerinden
yeniden boğmuş da annesini, yok kendisi tövbö tövbe… Tamam kendisi cumaları
aksatırdı fakat o kadar da değildi. Annesi vasiyetinde onu komşulara emanet
ettiği için, komşularında annesini çok sevdiği için onu hiç yalnız
bırakmadılar. Konu komşuya tekrar gelmişti böylece. Böylesine fantastik fakat
monoton bir tezatlıkta yaşayan adam tabi ki de komşu kızına aşıktı. Yıllardır
aşkını itiraf edemediği kız, etse de karşılık bulamayacağını bildiği ona
haftanın yedi gününün akşamı envayi çeşit çorba getiren ve boş kaseyi alıp
ertesi gün tekrar dolusunu getirecek güzellikteki, sıcak çorba kasesini eli
yanmasın diye avuç içini büzerek tutan ve kendi ellerinden onun ellerine içi çorba
dolu kaseyi aktarırken dikkat etmesini söyleyecek kadar düşünceli Aslı’ydı.
Aslı gibiydi aslında. Devletinin ona verdiği yetkiye dayanarak dünyadaki her
güzelliğin ve özelliğin altına “Aslı gibidir.”mührünü basıp imzasını
atabilirdi. Her şey onun yanında hiçbir şeydi. O varken dünyanın geri kalanı
ancak gibi olabilirdi zaten. Her ne zaman yıldız kaysa, mum üflese, kirpiği
yanağına düşse, biri bir dilek tut dese tuttuğu ikinci dilekti Aslı. İnce ince
diliyordu dilekleri, henüz kabul edilip edilmediğini bilmediği için her
fırsatta diliyordu işte. Bazen terslikler olmuyor değildi tabi. Üflediği
mumunun sönmediği çok olmuştu. Yanağındaki kirpiği alan iş arkadaşı “Alt mı?
Üst mü?”dediğinde kirpiğin parmakları arasında olmadığını görmüştü. Hatta bir
keresinde yıldız kayarken dilek tuttuğunda yıldızın geri dönüp yerine
oturduğunu bile gördü fakat yılmadı. O dileklerine devam etti. O bu
bahtsızlığını; hiç bitmeyecek bir hikâyedeki tam olarak tasvir edilmemiş yan
karakter olmasına bağlıyordu. Kendisini bunun üzerine “Cümle bitiren bir
virgül” olarak özetledi,

0 yorum:
Yorum Gönder