"Suskunluğum asaletimdendir."
Mevlana Celaleddin Rumi
Charlie Chaplin benzerleri
yarışmasında Charlie Chaplin'in üçüncü olduğu ne kadar gerçekse, bu hikâye de o
kadar gerçek.
Benim burada ne işim var? Birkaç
densizin gazına geldim ve kendimi bir anda bu yarışma kulisinde buldum. “Oğlum
sen yaparsın matrak adamsın. Nihat Doğan, Fatih Terim estiriyorsun.”diye gaza
getirildiğim çok netti. Tamam, abi şimdi ses taklidi eyvallah da Chaplin
taklidi nasıl yapılırdı. Görselliğe dayalı bir şey adeta. Ben de normal
şartlarda görsellik yok. 1.80 boy, 95 kilo, gözlüklü, top sakallı Şarlo mu
olur. Zaten kostüm de uyduramadım ortaokuldan kalma okul ceketinin altına kot
pantolon giydim, elime de katlanabilir şemsilerden alıp çıktım. Şansıma yağmur
da yağmadı. Yağmur yağsa mutlaka bir seyyar satıcıdan şemsiye kapardım. Gördüğünüz
üzere Şarlo’yu pek andırmayan bir tiptim. Yanından bile geçmezdim. Hani İlyas
Salman’la Jennifer Lopez birbirlerine ne derece benziyorsa aynı o derecedeydi
benzerliğimiz. Tüm bunları bildiğim halde arkadaşların gazına gelip yarışmaya
atmıştım kendimi. Onlar da gaza gelip pankart falan hazırlamışlardı renkli
kartonlara markörlü kalemle. Onların yüzünü kara çıkarmamalıydım.
Bütün marifetlerimi göstermek için
sahneye çıktığımda ceket arkadan kastığı için pek rahat edemedim. Fakat juri
üyeleri beni beğendiklerini söylediler. “Kafanda niye şapka yok?” dediler. Kıvrak
bi cevapla “Şapkasını unutmuş Chaplin’i canlandırdım.”dedim. Kadın juri çok
güldü. “Bıyığın uzun, top sakal var” dediler.”Tıraş olmayı unutmuş Şarlo bu”
dedim. Kadın juri üyesi resmen yarıldı. Zor tuttular. Gaza gelip belki yürür
giderim diye Nihat Doğan taklidi yaptım.” Bi daha, bi daha” naraları yükseldi.
En sağdaki juri üyesi “Arkanda bir iki kişi olsa iyidi” dedi. Bozmadım. Neyse,
sonunda üç evetle uğurladılar beni.
Hala heyecanla bekliyordum. Sonuçlar
açıklandı. Listede ikinci sırada gördüm kendimi. Yorumumu kattığım Şarlo
karakteri epey cezbetmişti onları sanırım. Bi ara niye birinci olmadım acaba
birincilik benim hakkımdı diye düşündüm. Saçmalamamam gerektiği geldi aklıma.
İkinci olduk diye fair-play ruhu elden bırakmamak lazımdı. Diğer derece
alanları tebrik etmeliydim. Birinci olanı tebrik ettim. Tokalaştık,
tanıştık. Adı Adolf, görseniz öyle tatlı bi adam ki. Bi gün beni Almanya’ya
davet etti. “Gelirim abi ayıpsın.” dedim. Yaşam alanı yapacakmış kendine.
“Yakışır.”dedim. Ben de onu Çamlıca’ya davet ettim. “Yahudi var mı oralarda?”
diye sordu. “Misafir umduğunu değil bulduğunu yer.”dedim. Güldü. Ağzı
sulanmıştı belli.
Gözlerim üçüncü olan yarışmacıyı aradı. Üçüncü olanı bi türlü bulamadım. Zaten önümdeki adamların hepsi birbirine benziyordu. Bir sürü nokta bıyıklı adam birbirleriyle konuşup sigara içiyordu. İleride ses sisteminin üstüne oturmuş bi Şarlo ağlıyordu. Yanına oturdum. Öyle içten ağlıyordu ki dayanamadım ben de ağlayacaktım. Hani sanki ikinci öğretimdi ve harç yatırıyordu bi de evi uzakta çok geç eve varıyor havası vardı. Yok lan bu üçüncü olan Şarlo’ydu. Bıyığından tanımıştım. Gerçi herkesin bıyığı aynıydı da bu adam üçüncü olandı. Eminim. “Noldu abi sorun ne?” dedim. Sustu. Cevap vermedi. Belli ki çok büyük umutlarla gelmişti. “Boşver abi seneye bi daha girersin. Nolcak.”dedim. Kafasını kaldırıp bana öyle bi baktı ki… Ben bu bakışı bi yerden hatırlıyordum. Modern Zamanlar 54.sahne. Evet lan bu gerçek Chaplin’di. “Abi sen gerçek Chaplin misin?” dedim. Ne sandım gülüm dercesine baktı, yine bi şey söylemedi. Bakıştan değil de hiç konuşmamasından anladım ki bu adam gerçek Chaplin’di. “Abi sana haksızlık yapılmış resmen” dedim. Arabesk türkücülerin kliplerindeki gibi kafasını salladı. Bu haksızlık karşısında bir şeyler yapmam gerekiyordu. Hemen yarışma jurisini buldum. Juri başkanıyla konuştum. “Böyle böyle”dedim. Böyle böyle demedim tabi ki düzgünce anlattım olayı. “Acun abi gerçek Chaplin’i üçüncü yapmışsınız. Adam içerde ağlıyor.”dedim. “Burası show dünyası Ozan’ım. Böyle bi dünyaya var mısın? Yok musun?” dedi. Beklemediğim bu paradoksal soru karşısında cevapsız kalmıştım. Hemen Charlie abinin yanına gittim. “Yürü abi gidiyoruz buralardan” dedim. Yine hiçbir şey demedi. Sinirlendim. Bir anda gözüm döndü. Omuzlarından tutup salladım. “Kendine gel. Hakkını savun. Susma sustukça sıra sana gelecek. Bi şey söyle lan bi şey söyle bi kelime et” derken ağlayan gözlerini görünce bir anda kendime geldim. Ceketinin buruşmuş yerlerini düzeltip af diledim.
Beşiktaş sahile götürdüm, bir çay
ısmarladım. Yanında çiğdem de aldık. “Biz İzmirliler çekirdeğe çiğdem deriz
abi” diye açıkladım. Anladığım kadarıyla, Chaplin çekirdeğe de bir şey
demiyordu. Adam put gibi arkadaş. Ağzını bile açmıyor. Konuşmaya gerek bile
duymuyor. Bu duruşu onu tam bir cool yapıyordu. Bir ara “Evlenilir bunla ha”
diye düşünmedim değil. Tekrar suratına baktım hala ağlıyordu. Dünyayı
güldüren bir adamın yanımda ağladığına şahit olmuştum. Anlatsam kimse inanmazdı.
Gülsün diye Nihat Doğan taklidi yaptım. Gülmedi. Anlamamıştır diye Fatih
Terim’in İngilizce konuşmasını yaptım. Bunu kesin anlamış olmalıydı. Yine de
gülmedi. Demek ki espri anlayışlarımız tutmuyordu. Tam Metin Akpınar taklidine
girecektim ki beni susturdu. Bir şeyler söyleyecek sandım. Şapkasını çıkardı,
elime verdi. Şaşkınlıkla izledim. Bıyığını dudağının üstünden söküp şapkanın
içerisine koydu. Bıyıksız Chaplin bir anda daha komik geldi bana ama gülmedim.
Kafasında saç sandığım peruğu özenle çıkarıp onu da bıyığın yanına, şapkanın
içine koydu. Karşımda düz saçlı, bıyıksız bir Chaplin duruyordu. Sanırım artık Chaplin demeye bin şahit lazımdı ve bu
saatte o kadar adamı toplayamazdık. Dudaklarını ıslattı. Sanırım ilk defa
konuşacaktı. Sesini kontrol etti. Ve dedi ki:
“İnsan bu hayatta kendisi bile
olamıyorsa, hiçbir şey olamaz.”
“Ulan ne konuştu be” dedim içimden.
Demek ki adamın suskunluğu asaletindenmiş. Sıradaki çayları o ısmarladı.
Parasını o verdi ama ben aldım geldim. Çünkü Charlie abiyi anlamıyorlardı. Onu
bir tek ben anlıyordum. Sabaha kadar oturup çay-çiğdem yaptık. Hiç konuşmadık.
Anlaştık.

0 yorum:
Yorum Gönder