20 Haziran 2014 Cuma

BEN EK

“Benim bir koyduğum nasıl iki olur?”
                   Atlarla Filler ya da Dirlik Düzen/ Oktay Rifat

Oktay Rifat’a, Yunus Emre’ye, İbrahim Tatlıses’e, Franz Kafka’ya, Dostoyevski'ye ve Don Vito Corleone’ye saygılarla...

BenEk
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin çizgilerden taştığı pastel rüyalardan uyanmıştı İskender Asal. Tam doğru gözlerini tavandaki pürüzcüklere dikmiş, onları inceliyordu. Çoğu zaman saat çalmadan birkaç dakika önce uyanır, saatin çalmasıyla ayağa fırlardı. Ama asla kurduğu alarma ihanet etmedi, sadık bir insandı. Yaşamının ona öğrettiği yegâne şey dirlik ve düzendi. Yaşadığı yer, yaptığı iş ve hesaba kattığı olasılıklar onu dakik ve düzenli bir adam yaptı. Yine de hiçbir zaman yetemedi, yetişemedi. Hayatının merkezinde konumlandırdığı işi onu hırsa bürümüştü. Kendisi, köpek tasmaları pazarlayan özel bir İthalat şirketinin genel müdürünün yardımcısının halkla ilişkiler sekreterinin asistanının yardımcısıydı, yani olmazsa olmazdı. Genel müdürünün yardımcısının halkla ilişkiler sekreterinin asistanının koltuğunu derinden sallandırmaya hazırlanıyordu. Nişanlıydı İskender Asal, evlilik için bir basamak terfi bekliyordu.
Dijital alarm çalmaya başladı(dit…dididitit…didididit…). İskender Asal bakışlarını hiç bozmadan tavana bakarak kendini sabahın köründe körü körüne huzursuzca uyandıran menem şeyi düşünüyordu. Daha doğrusu düşünmemeye çalışıyordu. Gece boyunca aralıklarla uyanmış, tüm çareleri tüketmişti. Tek çarenin düşünmemek olduğunu düşündü. Fakat düşünmemeyi düşündükçe daha çok düşünüyordu ve sızlaması artıyordu. İskender Asal’ı gündüz düşlerinden alıkoyan şey sol koltuk altındaki küçük bir bendi. Kendisi bu yaşına kadar ondan habersizdi ya da o yeni baş göstermişti İskender’in bünyesinde. Hijyendi, temizliğine dikkat ederdi. Yoğun çalışma tempolarında bile terlememeye özen gösterirdi. Şimdi bu ince kaşıntı neyin nesiydi? Önce tam orta noktasından küçük sızlamalarla başlayıp halkalar halinde büyüyerek tüm benin yüzeyini kaplıyordu kaşıntı. Kaşıntısı küçük noktacığı aşıp tüm vücudunu ele geçiriyordu. Derisi vücudundan ayrılıp kendini Türk Hava Kurumuna bağışlasa tarih onu bağışlar mıydı? Kaşıdıkça ve kaşımadıkça kaşınmaya devam ediyor; kaşıdıkça harlanıyor, yanıyordu. Bunları düşünmemeye çalışan İskender Asal çarşaftan aldığı bir avuç topağı sıkıyordu. Saat alarmı aralıksız olarak 3 dakikadır çalıyordu, her çaldığında didididit sesi daha fazla tekrar ediyordu ve sinir bozucu bir hal almaya başlamıştı. İskender düşüncelerini pekiştiren bu sese daha fazla dayanamayıp dijital sesli analog tukuaz mavisi yuvarlak saati sakince kapattı ve kalktı.
Erkenciydi yine İskender Asal. Bu tutumu takdir edilirdi iş yerinde. Kendisini çekemeyen insanların olabilitesi yüksekti. Tedbiri hiçbir zaman elden bırakmadı. Sürekli gülümsedi, düşman toplamadı. Kendini işine verdi. Hiç sorgulamadı, ne gelirse yaptı. Muhtelif zamanlarda bütün şirket işi üstüne mi yıkıyor diye işkillendi, işkillenmek kelimesinden iş kökünü fark edip yeniden işine döndü. Dosyalar, yazışmalar, davetler, çeviriler, faturalar, solitaire, hearts, freecell onu bekliyordu. Son üçüne genelde vakit bulamazdı İskender Asal, çoğu şeye vakit bulamadığı gibi.
Tüm vücudunu kaşıntıyla ele geçiren bencil ben için doktora gitme fikri aklını kurcalamadı bile. Zaten işten az bir vakit bulsa iki haftadır görmediği nişanlısı Firuze Çift’i görecekti. Genelde İskender’in iş saatlerinde buluşma fırsatı oluyor, gece işi bittiğinde ise Firuze ailesel görgülere mahsuben evden salınamıyordu. Firuze’nin babası sert, otoriter, evlenmeden bu eve adım atamazcılardandı. Öğle yemeklerinde şirketten çıkmayan İskender Asal, akşamları da genelde mesaiye kalıp işini bitirmeden evine gitmezdi. Son iki haftasonu da stok düzenlemesinden dolayı nişanlısını ikinci plan atmıştı. Bu durum Firuze’yi rahatsız ediyordu. O bir an önce Bayan Asal olmak için can atıyordu, sürekli buluşup konuşmak için İskender’i sıkıştırıyordu.
“Alo İskender?”
“Buyur sevdiceğim.”
“Müsait misin?”
“Değilim, çalışıyorum.”
“Hah tamam o zaman. Bak bu iş… “Çamaşırları topladın mı kız?” Topaldım anne. “Ütüye başla, bırak o telefonu.” Tamam anne geliyorum İskender’le konuşuyorum. “Telefonu çok yaklaştırma kulağına.” Tamam anne… Annem… Selamı var sana. Of neyse… İskender bak benim yüzümü görmeyeli ne kadar oldu. Hiç mi özlemedin?”
“421/1…422/… Hı. Özledim tabi bal böceğim.”
“Özledin özledin, tabi. Ne zamandır yüzünü göremiyorum. Hani bu bahar evleniyorduk? Kusura bakma böyle telefondan…”
“428/4…42… Acelen ne bekle Firuze’m. Bak her şey bizim geleceğimiz için.”
İskender’in sol koltuk altındaki beninin kaşıntısı dinmişti. Dinmişti dinmesine de yine küçük bir sorun vardı. Ben artık kaşıntı değil, acı veriyordu. Kabardı. Kolunu ne zaman indirse sanki lepdeğmez iğnesi varmış gibi koltuk altına batıyordu. Kolunu koltuk altına değdirmeden tutmak için büyük efor sarf etmeye başladı. İskender Asal artık doktora gitmeyi düşünür oldu. Önümüzdeki hafta ilk fırsatta doktora gidecekti. Küçük sorun iskender’in önündeki haftayı beklemeden büyük bir sorun haline geldi.
Turkuaz mavisi analog saat 7:00’da dijital sesini duyurduğunda uykusunu fazlasıyla almış olarak uyandı İskender Asal. Yatağında doğrulup iyice gerindi. Kollarını havada birleştirip derin bir nefesi içine çekti. Sırtı incecik bir çıt sesiyle kütledi. Gerinme ivmesini hiç bozmadan kollarını iki yandan salıverdi. Bir aksilik vardı. Sağ kolu bacak hizasına inmişken, sol kolu omuz hizasını geçememişti. Israrla sol kolunu indirmeyi denedi. Üçüncü denemsinde de başarılı olamayınca telaşa tutulmuştu, kafasını çevirip bakamadı bile. Tedirginlikle sağ elini sol koltukaltına getirip yokladı. Ellerine inanamayan İskender Asal’ın gözleri de fal taşı gibi açılarak inanamamaya hazırdı. Ben büyümüş biz olmuştu. Ne yapacağını bilemedi. Hemen giyinip işe gitti.
İskender Asal’ın vücudu kendisine karşı kazan kaldırmış, flambe yapmaya hazırdı. Vücudu ile çetin bir savaşa giren İskender Asal tam bir solaktı. Bilgisayar faresini dahi sağ eliyle kullanamazken sol koltuk altındaki bize inat tüm işlerini sağ eliyle halletti. Kimse İskender’deki bu koltukaltı kamburunu fark edip sebebini sormayınca, kendisi de unuttu. Çalışmasına tek elden devam etti.
Artık o koca benin varlığını iyice kabullenmişti İskender. Hatta o kadar benimsemişti ki ona Alp Er Tunga diye sesleniyordu. Ben ismini kendisi hak etmişti. Tıpkı Alp Er Tunga gibi kısa sürede kendini kanıtladı. Hem de İskender Asal’dan önce.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan karakalem rüyalardan uyanmıştı İskender Asal. Yatağında uyanmamıştı. Nerede olduğunu anlayamadı. Çok uyduğunu düşünmüştü, başı ağrıyordu. Koltuk altından bir yere bağlamış baş aşağı duruyordu. Her yer kırmızıydı, sıcaktı. Nefes alamıyordu. Alp Er Tunga’nın kazağını çıkarmasıyla rahat bir nefes aldı. Bulunduğu yer sağlık ocağıydı. Aile doktorunun kendisine yaklaşmasıyla tanıdı. Doktor beyaz eldiveniyle İskender’i yokladı. Alp ile konuşmaya başladı. İskender doktora derdini anlatmak için uğrasa da sesini duyuramadı. Alp’in yeniden kazağını giymesiyle derin kırmızılığa gömüldü.
Alp kendini kötü hissettiği için o gün işten izin aldı. Bir demek çiçek alıp Firuze ile buluştu. Firuze mutluydu. Günde 3 kere doktorun verdiği merhemi koltuk altına iyice yedirerek sürdü. İskender artık merhem etkisiyle kabuk bağlayıp, büzüldü. Kendinin amip olduğunu düşündü. Bölünerek çoğalmadı oysa, bölünerek azalmıştı. Çok geçmeden kabuk olup attı İskender, kötü yerde attı, banyoda. Gidere suyla karışıp aktı. Alp yeni Asal’ı çok iyi oynuyordu, hayatından mutluydu.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin renklerin cümbüş olduğu suluboya rüyalardan uyanmıştı Alp Er Tunga yani yeni İskender Asal. Saati artık kurmaya gerek duymuyordu. İşi bırakmadı, aksine terfi aldı. Firuze Asal gelip yanağına bir öpücük kondurup rüyalarını hayatına taşıdı. Kahvaltı hazırdı. Mutluydu. Sevgili karısına, eş olmanın en kutsal ricasında bulundu.
-Hayatım, sırtımı kaşır mısın?
Son zamanlarda sırt kaşıntıları vardı. Firuze’nin elleri sırtında gezindikçe kaşınmaktan şikâyetçi değildi. Keyfine diyecek yoktu. Son zamanlarda diline nereden dolandığını bilmediği şarkıyı mırıldanmaya başladı.




Ozan Sertdemir

Yayınlanan dergiler
*Mesken Fanzin 5. Sayı / 2014



Share:

0 yorum:

Yorum Gönder