“Benim bir koyduğum
nasıl iki olur?”
Atlarla Filler ya da Dirlik Düzen/ Oktay Rifat
Oktay Rifat’a, Yunus Emre’ye, İbrahim
Tatlıses’e, Franz Kafka’ya, Dostoyevski'ye ve Don Vito Corleone’ye saygılarla...
BenEk
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin çizgilerden
taştığı pastel rüyalardan uyanmıştı İskender Asal. Tam doğru gözlerini
tavandaki pürüzcüklere dikmiş, onları inceliyordu. Çoğu zaman saat çalmadan
birkaç dakika önce uyanır, saatin çalmasıyla ayağa fırlardı. Ama asla kurduğu
alarma ihanet etmedi, sadık bir insandı. Yaşamının ona öğrettiği yegâne şey
dirlik ve düzendi. Yaşadığı yer, yaptığı iş ve hesaba kattığı olasılıklar onu
dakik ve düzenli bir adam yaptı. Yine de hiçbir zaman yetemedi, yetişemedi.
Hayatının merkezinde konumlandırdığı işi onu hırsa bürümüştü. Kendisi, köpek
tasmaları pazarlayan özel bir İthalat şirketinin genel müdürünün yardımcısının
halkla ilişkiler sekreterinin asistanının yardımcısıydı, yani olmazsa olmazdı. Genel
müdürünün yardımcısının halkla ilişkiler sekreterinin asistanının koltuğunu
derinden sallandırmaya hazırlanıyordu. Nişanlıydı İskender Asal, evlilik için
bir basamak terfi bekliyordu.
Dijital alarm çalmaya başladı(dit…dididitit…didididit…).
İskender Asal bakışlarını hiç bozmadan tavana bakarak kendini sabahın köründe
körü körüne huzursuzca uyandıran menem şeyi düşünüyordu. Daha doğrusu
düşünmemeye çalışıyordu. Gece boyunca aralıklarla uyanmış, tüm çareleri
tüketmişti. Tek çarenin düşünmemek olduğunu düşündü. Fakat düşünmemeyi
düşündükçe daha çok düşünüyordu ve sızlaması artıyordu. İskender Asal’ı gündüz
düşlerinden alıkoyan şey sol koltuk altındaki küçük bir bendi. Kendisi bu
yaşına kadar ondan habersizdi ya da o yeni baş göstermişti İskender’in
bünyesinde. Hijyendi, temizliğine dikkat ederdi. Yoğun çalışma tempolarında
bile terlememeye özen gösterirdi. Şimdi bu ince kaşıntı neyin nesiydi? Önce tam
orta noktasından küçük sızlamalarla başlayıp halkalar halinde büyüyerek tüm
benin yüzeyini kaplıyordu kaşıntı. Kaşıntısı küçük noktacığı aşıp tüm vücudunu
ele geçiriyordu. Derisi vücudundan ayrılıp kendini Türk Hava Kurumuna bağışlasa
tarih onu bağışlar mıydı? Kaşıdıkça ve kaşımadıkça kaşınmaya devam ediyor; kaşıdıkça
harlanıyor, yanıyordu. Bunları düşünmemeye çalışan İskender Asal çarşaftan
aldığı bir avuç topağı sıkıyordu. Saat alarmı aralıksız olarak 3 dakikadır
çalıyordu, her çaldığında didididit sesi daha fazla tekrar ediyordu ve sinir
bozucu bir hal almaya başlamıştı. İskender düşüncelerini pekiştiren bu sese
daha fazla dayanamayıp dijital sesli analog tukuaz mavisi yuvarlak saati
sakince kapattı ve kalktı.
Erkenciydi yine İskender Asal. Bu tutumu takdir edilirdi iş
yerinde. Kendisini çekemeyen insanların olabilitesi yüksekti. Tedbiri hiçbir
zaman elden bırakmadı. Sürekli gülümsedi, düşman toplamadı. Kendini işine
verdi. Hiç sorgulamadı, ne gelirse yaptı. Muhtelif zamanlarda bütün şirket işi
üstüne mi yıkıyor diye işkillendi, işkillenmek kelimesinden iş kökünü fark edip
yeniden işine döndü. Dosyalar, yazışmalar, davetler, çeviriler, faturalar, solitaire,
hearts, freecell onu bekliyordu. Son üçüne genelde vakit bulamazdı İskender
Asal, çoğu şeye vakit bulamadığı gibi.
Tüm vücudunu kaşıntıyla ele geçiren bencil ben için doktora
gitme fikri aklını kurcalamadı bile. Zaten işten az bir vakit bulsa iki
haftadır görmediği nişanlısı Firuze Çift’i görecekti. Genelde İskender’in iş
saatlerinde buluşma fırsatı oluyor, gece işi bittiğinde ise Firuze ailesel görgülere
mahsuben evden salınamıyordu. Firuze’nin babası sert, otoriter, evlenmeden bu
eve adım atamazcılardandı. Öğle yemeklerinde şirketten çıkmayan İskender Asal,
akşamları da genelde mesaiye kalıp işini bitirmeden evine gitmezdi. Son iki
haftasonu da stok düzenlemesinden dolayı nişanlısını ikinci plan atmıştı. Bu
durum Firuze’yi rahatsız ediyordu. O bir an önce Bayan Asal olmak için can
atıyordu, sürekli buluşup konuşmak için İskender’i sıkıştırıyordu.
“Alo İskender?”
“Buyur sevdiceğim.”
“Müsait misin?”
“Değilim, çalışıyorum.”
“Hah tamam o zaman. Bak bu iş… “Çamaşırları topladın mı kız?”
Topaldım anne. “Ütüye başla, bırak o telefonu.” Tamam anne geliyorum
İskender’le konuşuyorum. “Telefonu çok yaklaştırma kulağına.” Tamam anne…
Annem… Selamı var sana. Of neyse… İskender bak benim yüzümü görmeyeli ne kadar
oldu. Hiç mi özlemedin?”
“421/1…422/… Hı. Özledim tabi bal böceğim.”
“Özledin özledin, tabi. Ne zamandır yüzünü göremiyorum. Hani bu
bahar evleniyorduk? Kusura bakma böyle telefondan…”
“428/4…42… Acelen ne bekle Firuze’m. Bak her şey bizim
geleceğimiz için.”
İskender’in sol koltuk altındaki beninin kaşıntısı dinmişti.
Dinmişti dinmesine de yine küçük bir sorun vardı. Ben artık kaşıntı değil, acı
veriyordu. Kabardı. Kolunu ne zaman indirse sanki lepdeğmez iğnesi varmış gibi
koltuk altına batıyordu. Kolunu koltuk altına değdirmeden tutmak için büyük
efor sarf etmeye başladı. İskender Asal artık doktora gitmeyi düşünür oldu.
Önümüzdeki hafta ilk fırsatta doktora gidecekti. Küçük sorun iskender’in
önündeki haftayı beklemeden büyük bir sorun haline geldi.
Turkuaz mavisi analog saat 7:00’da dijital sesini duyurduğunda
uykusunu fazlasıyla almış olarak uyandı İskender Asal. Yatağında doğrulup iyice
gerindi. Kollarını havada birleştirip derin bir nefesi içine çekti. Sırtı
incecik bir çıt sesiyle kütledi. Gerinme ivmesini hiç bozmadan kollarını iki
yandan salıverdi. Bir aksilik vardı. Sağ kolu bacak hizasına inmişken, sol kolu
omuz hizasını geçememişti. Israrla sol kolunu indirmeyi denedi. Üçüncü denemsinde
de başarılı olamayınca telaşa tutulmuştu, kafasını çevirip bakamadı bile. Tedirginlikle
sağ elini sol koltukaltına getirip yokladı. Ellerine inanamayan İskender
Asal’ın gözleri de fal taşı gibi açılarak inanamamaya hazırdı. Ben büyümüş biz
olmuştu. Ne yapacağını bilemedi. Hemen giyinip işe gitti.
İskender Asal’ın vücudu kendisine karşı kazan kaldırmış, flambe
yapmaya hazırdı. Vücudu ile çetin bir savaşa giren İskender Asal tam bir
solaktı. Bilgisayar faresini dahi sağ eliyle kullanamazken sol koltuk altındaki
bize inat tüm işlerini sağ eliyle halletti. Kimse İskender’deki bu koltukaltı
kamburunu fark edip sebebini sormayınca, kendisi de unuttu. Çalışmasına tek
elden devam etti.
Artık o koca benin varlığını iyice kabullenmişti İskender. Hatta
o kadar benimsemişti ki ona Alp Er Tunga diye sesleniyordu. Ben ismini kendisi
hak etmişti. Tıpkı Alp Er Tunga gibi kısa sürede kendini kanıtladı. Hem de
İskender Asal’dan önce.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan karakalem rüyalardan
uyanmıştı İskender Asal. Yatağında uyanmamıştı. Nerede olduğunu anlayamadı. Çok
uyduğunu düşünmüştü, başı ağrıyordu. Koltuk altından bir yere bağlamış baş
aşağı duruyordu. Her yer kırmızıydı, sıcaktı. Nefes alamıyordu. Alp Er
Tunga’nın kazağını çıkarmasıyla rahat bir nefes aldı. Bulunduğu yer sağlık
ocağıydı. Aile doktorunun kendisine yaklaşmasıyla tanıdı. Doktor beyaz
eldiveniyle İskender’i yokladı. Alp ile konuşmaya başladı. İskender doktora
derdini anlatmak için uğrasa da sesini duyuramadı. Alp’in yeniden kazağını
giymesiyle derin kırmızılığa gömüldü.
Alp kendini kötü hissettiği için o gün işten izin aldı. Bir
demek çiçek alıp Firuze ile buluştu. Firuze mutluydu. Günde 3 kere doktorun
verdiği merhemi koltuk altına iyice yedirerek sürdü. İskender artık merhem
etkisiyle kabuk bağlayıp, büzüldü. Kendinin amip olduğunu düşündü. Bölünerek
çoğalmadı oysa, bölünerek azalmıştı. Çok geçmeden kabuk olup attı İskender,
kötü yerde attı, banyoda. Gidere suyla karışıp aktı. Alp yeni Asal’ı çok iyi
oynuyordu, hayatından mutluydu.
Henüz dijital sesli analog saati çalmadan renklerin renklerin
cümbüş olduğu suluboya rüyalardan uyanmıştı Alp Er Tunga yani yeni İskender
Asal. Saati artık kurmaya gerek duymuyordu. İşi bırakmadı, aksine terfi aldı.
Firuze Asal gelip yanağına bir öpücük kondurup rüyalarını hayatına taşıdı.
Kahvaltı hazırdı. Mutluydu. Sevgili karısına, eş olmanın en kutsal ricasında
bulundu.
-Hayatım, sırtımı kaşır mısın?
Son zamanlarda sırt kaşıntıları vardı. Firuze’nin elleri
sırtında gezindikçe kaşınmaktan şikâyetçi değildi. Keyfine diyecek yoktu. Son
zamanlarda diline nereden dolandığını bilmediği şarkıyı mırıldanmaya başladı.
Ozan Sertdemir
Yayınlanan dergiler
*Mesken Fanzin 5. Sayı / 2014
0 yorum:
Yorum Gönder